....ενα ντοκιμαντέρ για την έκθεση Σχέδιο Σωτηρία Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο

Ντοκιμαντέρ, αφήγημα μνήμης - ψυχής

2011-11-02T13:07:00.000-07:00

Ντοκιμαντέρ, αφήγημα μνήμης - ψυχής
ΤΑΙΝΙΑ. Μια έκθεση που οργανώθηκε πριν από ένα χρόνο σε ένα ιδιαίτερο μνημείο της πρόσφατης ελληνικής κοινωνικής ιστορίας, το νοσοκομείο «Σωτηρία», είναι το θέμα του ντοκιμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη που συνεχίζει να προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Μια ταινία ξεχωριστή. Τόσο στο περιεχόμενο όσο και στον τρόπο κινηματογράφησης. Στο «Σχέδιο Σωτηρία» (ο τίτλος), η σκηνοθέτις κατορθώνει να αναδείξει ένα απωθημένο συλλογικό τραύμα, με όχημα τις εικαστικές παρεμβάσεις των καλλιτεχνών που συμμετείχαν στην έκθεση. Κατ’ αρχάς, ο χώρος: το πρώτο λαϊκό σανατόριο (1903), μια αστική καραντίνα, κράτος πρόνοιας και χωνευτήρι απόκληρων. Για τουλάχιστον 50 χρόνια λειτουργεί ως τόπος εγκλεισμού και εκτελέσεων στην περίοδο της Κατοχής και κυρίως του Εμφυλίου.

Οι δημιουργοί εμπνέονται από την Ιστορία και τις ιστορίες. Αφηγούνται, ο καθένας με τον τρόπο του (με βίντεο, εγκαταστάσεις, ζωγραφικά σχέδια κ.ο.κ.) τη σχέση...

μαρια Κατσουνακη

kathimerini.gr | Ντοκιμαντέρ, αφήγημα μνήμης - ψυχής http://t.co/ViVK9lW3 via @kathimerini_gr

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ. sotiriaplan.blogspot.com
ΝΟΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ
ΜΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ..ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ
τΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΑΛΚΙΔΑΣ 2011
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ: ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ.
ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ
ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ
α

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΛΑΙΣ ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 48 ΜΕΤΡΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Σ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΚΘΕΣΗΣ: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΠΕΡΙΘΑΛΠΩΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ.
ΑΦΗΓΗΤΗΣ: ΝΙΚΟΣ ΑΙΒΑΛΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
ΜΟΝΤΑΖ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΡΙΔΗΣ
ΣΕΝΑΡΙΟ- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ -ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ. sotiriaplan.blogspot.com
ΝΟΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ
ΜΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ..ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ
τΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΑΛΚΙΔΑΣ 2011
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ: ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ.
ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ
ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ
α

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΛΑΙΣ ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 48 ΜΕΤΡΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Σ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΚΘΕΣΗΣ: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΠΕΡΙΘΑΛΠΩΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ.
ΑΦΗΓΗΤΗΣ: ΝΙΚΟΣ ΑΙΒΑΛΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
ΜΟΝΤΑΖ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΡΙΔΗΣ
ΣΕΝΑΡΙΟ- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ -ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ.

Η ταινία αποτελεί τον ύμνο και την καταγραφή μιας σπουδαίας υλοποιημένης συλλογικότητας.

2011-10-21T00:26:00.000-07:00

Τι είναι το «Σχέδιο Σωτηρία»; Η νέα βραβευμένη ταινία-ντοκυμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη; Μια μεγάλη εθελοντική ομάδα του νοσοκομείου "Σωτηρία" που δρα παραδειγματικά, ήδη από τα χρόνια της ίδρυσής του με... τριαντάφυλλα στα χέρια; Ένα μεγάλο εικαστικό γεγονός μενέους καλλιτέχνες; Ο επαναπροσδιορισμός της λέξης ζωή και η… σωτηρία της; Η σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη δίνει την απάντηση στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr.

Τι έχεις να πεις για το εικαστικό γεγονός "Σχέδιο Σωτηρία" που έγινε η αφορμή για την δική σου ομώνυμη ταινία-ντοκιμαντέρ που προβάλεται από σήμερα στον κινηματογράφο της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, και η οποία απέσπασε το ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Χαλκίδα;
Είναι μια πρωτοβουλία του επιμελητή τέχνης, Παναγιώτη Παπαδόπουλου, ένα μεγάλο εικαστικό γεγονός, στους χώρους του νοσοκομείου Σωτηρία, που από ότι ξέρω δεν έχει ξαναγίνει παρόμοιό του.
Το συγκεκριμένο νοσοκομείο, ήταν το πρώτο σανατόριο της Ελλάδας που όπως αναφέρεται και στο φιλμ «… παρά τους πρόποδας του Υμηττού, φέρον το εύελπι όνομα "Σωτηρία". Η ανέγερση του θεραπευτηρίου τούτου, το 1902, οφείλεται σε ιδιωτική πρωτοβουλία και δη της Σοφίας Σλήμαν.».

Είχε νοσηλευτεί και η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη όπως και ο Γιάννης Ρίτσος…
Ναι, εκεί δολοφονήθηκε και ο Μπελογιάννης γιατί κατά τη διάρκεια του B' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης και χώρος εκτέλεσης αγωνιστών. Ο χώρος έχει, όμως, και μακρά ιστορία με γνώμονα τον άνθρωπο και το ενδιαφέρον είναι, πως συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Είναι μοναδικό και αξιοθαύμαστο το πώς μια κοινότητα ανθρώπων επαγγελματιών μέσα σε ένα χώρο νοσοκομείου, δημιουργούν πέρα από το επάγγελμα τους, εστιάζοντας στην προσφορά, στο ταλέντο του καθενός αλλά και την κοινωνία....

Στο ξεκίνημα της ταινίας, άλλωστε, αναφέρεται πως «Οι καλλιτέχνες καλούνται να αντιμετωπίσουν την έννοια της συλλογικής μνήμης και να επανεξετάσουν την ιστορία και τις κοινωνικές της διαστάσεις, μέσα από την εικαστική παρέμβαση»
Ακριβώς. Με με την έννοια αυτή, το Σχέδιο Σωτηρία, είναι κάτι συμβολικό για μένα. Γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι κινούνται γύρω από πράγματα που έχουν να κάνουν με τα κοινά.
Αρχικά, ήρθα σε επαφή με αυτό που γινόταν εκεί από τον Τύπο. Μου άρεσαν πολύ τα καλλιτεχνικά τους έργα και παίρνοντας την απόφαση εντελώς παρορμητικά ξεκίνησα μία μέρα και πήγα. Με ξενάγησαν, μου έδειξαν τα πάντα, με ενημέρωσαν για τις συνθήκες λειτουργίας όπως και για την ιστορία του νοσοκομείου. Έμεινα ενθουσιασμένη και με την ποιότητα των έργων τους αλλά και με όλα αυτά που έμαθα.

Όλοι κατεβαίνουμε συχνά στην Κατεχάκη αλλά δεν ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό το… δάσος.
Κάποια στιγμή, τους ρώτησα «Έχετε σκοπό να καταγραφεί αυτή η έκθεση;» μου απάντησαν «Όχι» και τότε τους είπα ότι θα ήθελα να το αναλάβω. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες και με δική μου πρωτοβουλία χωρίς καμία, δηλαδή, χρηματοδότηση αποφάσισα να καταγράψω ότι συμβαίνει εκεί.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, μάλιστα, δημιουργήθηκε εξ αρχής μια περίεργη εμπιστοσύνη, και λέω περίεργη γιατί ούτε οι άνθρωποι με γνώριζαν ούτε εγώ τους γνώριζα.

Τι «υλικό» που χρησιμοποίησες γι’ αυτή την ταινία;
Είναι ένα φιλμ γυρισμένο εξ ολοκλήρου στις εγκαταστάσεις του νοσοκομείου «Σωτηρία» και στο προαύλιο που είναι γεμάτο με πεύκα, από νοσηλευτές, γιατρούς, αλλά και 100 νέους Έλληνες εικαστικούς, σπουδαστές της Σχολής Καλών Τεχνών.
Επί τέσσερις μήνες πήγαινα πολύ συχνά γιατί έπρεπε να γνωρίσω σιγά σιγά και τους καλλιτέχνες αλλά και τις διάφορες πολύ οργανωμένες ομάδες, όλους τους εθελοντές, τους επισκέπτες, σύνολο δηλαδή, χιλιάδες άνθρωποι!
Έκρινα, ότι είναι καλό να δούμε γιατί βρίσκονται εκεί αυτοί οι άνθρωποι, ή γιατί π.χ. τα έργα είναι μοντέρνας τέχνης αν και οι περισσότεροι από τους απλούς ανθρώπους δεν έχουν πάει ούτε σε μία γκαλερί στη ζωή τους, δεν έχουν εξοικειωθεί, δηλαδή, με κάτι τέτοιο. Όμως, επειδή βασίζονταν όλα σε μια τέτοια πλούσια ιστορία που έχει ο χώρος και οι άνθρωποί του, αλλά και σε μια ιστορία πόνου και δύναμης, όπως και σε πολλές περιπτώσεις αναγέννησης… πράγματα με τα οποία ο καθένας ταυτίζεται ακόμα και αν δεν έχει δει μία μεταφορά τους μέσα στην σύγχρονη τέχνη, μπορεί και τα νιώθει. Ήταν τόσο δυνατό όλο αυτό, που προκάλεσε πολύ συγκινητικές αντιδράσεις, όπου αρκετές από αυτές τις έχω καταγράψει.

Ακόμη, έχει πολύ ενδιαφέρον, πώς αυτοί οι νέοι καλλιτέχνες από 22 έως 23 χρονών (γιατί η ιδέα του Παναγιώτη Παπαδόπουλου ήταν να πάρει πολύ νέους καλλιτέχνες) οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έχουν βιώσει ανάλογες εμπειρίες προβλημάτων υγείας, μπήκαν σε όλο αυτό το θέμα επί 2 χρόνια νομίζω, να μάθουν την ιστορία, να βιώσουν τον χώρο του νοσοκομείου ακόμα και να κοιμηθούν πολλά βράδια στους χώρους του.
Εγώ πιστεύω ότι όλοι μας αν εκτεθούμε με σεβασμό σε μια πληροφορία, θα προχωρήσουμε ο καθένας με μία δικιά του επεξεργασία, γιατί όλοι είμαστε εν δυνάμει ευαίσθητοι, απλώς δεν εξασκούμε αυτές τις ευαισθησίες μας.
Βασίστηκε, λοιπόν, σε αυτό ο Παναγιώτης και είναι εντυπωσιακό τι έκανε με αυτά τα παιδιά.

Είπες ότι παρορμητικά ξεκίνησες αυτό το ντοκυμαντέρ, αλλά ποιο ήταν το σημαντικότερο, νομίζεις, που σε έκανε να το αποφασίσεις;
Κατ’ αρχάς, είχα μεγάλη επαφή με τα θέματα υγείας, μέσα από το φεστιβάλ που έκανα στην Κω για χρόνια. Όμως, αν και έχω δει ακριβώς γι αυτό το λόγο, πολλά ανάλογα θέματα, το συγκεκριμένο με συγκίνησε πολύ γιατί κάποια ανάλογη προσπάθεια δεν έχω δει να γίνεται ποτέ, όπως είπα. Σημειωτέον, ότι έβλεπα εκατοντάδες θέματα κάθε χρόνο για να επιλέξω για αυτό το φεστιβάλ υγείας.
Την θεώρησα μια πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση και πολύ αισιόδοξη. Μάλιστα σκεφτόμουν όταν θα τελείωνε η ταινία, να την προβάλαμε και στο φεστιβάλ κάποια στιγμή. Αλλά, φέτος μας εξεδίωξε, για εντελώς ακατανόητους λόγους, ο νέος δήμαρχος της Κω.

Μιλάς για το International Health Film Festival, που ήσουν ο εμπνευστής του. Το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ «Ιπποκράτης»...
Ναι, ήταν το μοναδικό στον κόσμο, φεστιβάλ για θέματα υγείας. Γι αυτό, σκεφτήκαμε στη συνέχεια, να γίνεται πλέον αυτό το φεστιβάλ στο Νοσοκομείο Σωτηρία, σαν μια συνέχεια και της ίδιας της εργασίας μας. Είχαμε πάρει και την έγκριση από το υπουργείο υγείας και από την διοίκηση του νοσοκομείου αλλά και αυτή η ιδέα δεν υλοποιήθηκε, για λόγους ανωτέρας βίας. Στόχος μας είναι να το προσπαθήσουμε, γιατί έχουμε επιπλέον, και ένα τέλειο αμφιθέατρο εκεί στο "Σωτηρία".

Ξεκίνησες για το ντοκυματέρ, μέσα κυρίως από αυτό το εικαστικό γεγονός, όμως στην πορεία είδες και άλλα... Δηλαδή, τον εθελοντισμό, την συντροφικότητα, την αλληλεγγύη, τον ανθρωπισμό, την ευαισθητοποίηση και όχι μόνο στα θέματα της υγείας…
Πάντα αυτό το νοσοκομείο στηριζόταν στον εθελοντισμό. Κάποτε, είχαν κάνει κι έναν φοβερό έρανο, προσφέροντας ένα τριανταφυλλάκι στους περαστικούς στο Σύνταγμα, λέγοντάς τους «Δώστε ότι θέλετε για ένα καινούριο κτήριο του σανατορίου» και μέσα σε μια μέρα, μάζεψαν 35.000 δραχμές, τεράστιο ποσόν για εκείνη την εποχή και έτσι έχτισαν ένα ολόκληρο κτήριο! Μάλιστα, υπάρχει μέσα στην ταινία αυτή η ιστορία που έχει πίσω της κι άλλες ιστορίες, όπως π.χ. αυτή στο πρώτο κτήριο, που κάθε δωμάτιο είχε 10 κρεβάτια και το κάθε κρεβάτι το αναλάμβανε εθελοντικά μια οικογένεια: Όποιος ασθενής και αν φιλοξενούνταν στο συγκεκριμένο κρεβάτι, ανέλαβε τα έξοδα που χρειαζόταν για την φιλοξενία του μέχρι να αναρρώσει, εκτός από τα έξοδα της περίθαλψής του. Υπάρχει δηλ. ένα σημαντικό παρελθόν προσφοράς που συνεχίζεται με έναν συγκινητικό τρόπο, με στόχο να είναι οι ασθενείς και οι οικογένειές τους, όσο το δυνατόν καλύτερα.

Οπότε στο φιλμ, δείχνεις και για το πώς όλοι αυτοί οι εθελοντές, συνεργαζόμενοι μεταξύ τους, υλοποιούν ένα αποτελεσματικό έργο για τις οικογένειες και τους ασθενείς τους.
Και για το πως αυτοί οι εθελοντές, μετέφεραν αυτό τον ενθουσιασμό στους νέους καλλιτέχνες, που δεν έχουν τέτοιου είδους εμπειρίες. Μπήκαν με έναν συγκινητικό και ευλαβικό τρόπο και στο κομμάτι της ιστορικής μνήμης και στο κομμάτι της ασθένειας και έφτιαξαν όλα αυτά τα καταπληκτικά έργα.

Μιλάμε, δηλαδή, για κάτι παραπάνω από… Σχέδιο Σωτηρίας Ζωής. Ίσως, και για την ίδια τη Σωτηρία της... ψυχής;
Ωραία το… πιάνεις, γιατί και εγώ συνέχεια τους ρωτούσα εάν το «Σχέδιο Σωτηρίας» είναι εφικτό, εννοώντας ακριβώς αυτό. Και ο καθένας απαντούσε με τον τρόπο του. Μερικοί μου απαντούσαν ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μας, ότι μπορούμε ακόμη και να πετάξουμε, ότι πάντα έχουμε τα εργαλεία για να ξεπεράσουμε όλες τις δυσκολίες.

Άρα, μιλάμε για την Σωτηρία με όλες τις έννοιες, το Σχέδιο Σωτηρίας για κάθε κρίση, αφού και η ασθένεια, είναι κι αυτή μία κρίση…
Γι αυτό και εγώ γράφω συνέχεια στον υπότιτλο ότι η Σωτηρία είναι κάτι εφικτό. Αυτό ακριβώς θέλαμε να αναδείξουμε μέσα από αυτή την ταινία. Σε
αυτό το εθνικό και διεθνές ζοφερό τοπίο, υπάρχουν Ελληνες που εργάζονται και προσφέρουν γενναιόδωρα. Η ταινία αποτελεί τον ύμνο και την καταγραφή μιας σπουδαίας υλοποιημένης συλλογικότητας. Υπάρχει, δηλαδή, υλοποιημένο μέσα από αυτό το μοίρασμα, τη δοτικότητα, την αλληλεγγύη…

… Αλλά και την επικοινωνία όπως και την έκφραση; Γιατί στην ταινία λέγεται επίσης ότι «Στο εγχείρημα της αυτό, η τέχνη ως συλλογική διαδικασία, περιστρέφεται γύρω από τα συναισθήματα και τις ανθρώπινες σχέσεις». Πόσο έχει να κάνει αυτό, με τη λεγόμενη «μεταεπικοινωνία»; Είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο με θέμα την χρόνια ασθένεια στοΕργαστήριο Διερεύνησης Ανθρώπινων Σχέσεων και μιλούσαν συνέχεια για επικοινωνία! Στο διάλειμμα έφτασα να αναρωτηθώ, μήπως είχα μπει σε λάθος σεμινάριο! Στη συνέχεια όμως κατάλαβα, ότι για να είναι υγιές ένα σύστημα (από τον εαυτό μας -ψυχικά και σωματικά- μέχρι τις σχέσης μας) είναι απαραίτητη η... μεταεπικοινωνία, που σημαίνει ότι "εκφράζω αυτό που νοιώθω λεκτικά και εκφράζω λεκτικά και το όραμα της σχέσης που θέλω να έχω με τους άλλους", κάθε φορά που επικοινωνώ μαζί τους…
Αυτό λένε και άνθρωποι στην ταινία! Και δέχεται ο άλλος να σε ακούσει και να τον ακούσεις! Όσο το έβρισκα αυτό, το κατέγραφα.
Θυμάμαι ότι βρήκα μια γυναίκα που είχε πεθάνει η μάνα της και μου το είπε, αντίθετα, με άλλα λόγια... ότι «παλιά βρίσκαμε ανθρωπιά»…

Μέσα από αυτό το ντοκυμαντέρ μοιάζει, δηλαδή, να επαναπροσδιορίζεται και η ίδια η λέξη Σωτηρία;
Εκ των πραγμάτων. Όπως όλοι, έτσι και εγώ είμαι σε αναζήτηση θετικών παραδειγμάτων και όταν το είδα ένιωσα ότι έπρεπε να το «χειροκροτήσω» και να είμαι όσο πιο έτοιμη για την καταγραφή του. Εν τέλει, αυτό που φαίνεται από τις αντιδράσεις, είναι ότι πέτυχε ο στόχος του. Ακόμη και εγώ συγκινούμαι τώρα που το παρακολουθώ.

Μια ενδιαφέρουσα πρόκληση-πρόσκληση...
Ιδίως μέσα στο σκηνικό που ζούμε τώρα, για να βρούμε στοιχεία που δεν πιστεύαμε ότι υπάρχουν, να τα επαναπροσδιορίσουμε. Όντως γίνεται ένα τεράστιο έργο καθημερινά από ανθρώπους και είναι το πιο πλούσιο υλικό που διαθέτουμε.
Σαν λαός είναι το ίδιο το χρυσάφι μας... Είναι ένα χρυσάφι που μπορεί να μην λέει τίποτα στους... Οίκους Αξιολόγησης, που μπορεί να μην το αντιλαμβάνονται καν σαν παράμετρο..., αλλά μπορεί να κάνει θαύματα και το βλέπουμε σ' αυτό το γεγονός που καταγράφω. Το Σχέδιο Σωτηρία, είναι ένα φωτεινό παράδειγμα. Κάθε μέρα για μένα, σε όλη αυτή την διάρκεια του φιλμ, ζούσα και μια έκπληξη, μια ανακάλυψη, μια μεγάλη χαρά. Στιγμή δεν ένοιωσα ότι ήταν κάτι βαρύ…

Υπάρχει ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα…
Για μένα ναι. Υπήρχε και υπάρχει.
«Κόσμε όσο και αν πονάς όλα ξαναρχίζουν, όλα είναι ακόμη δικά σου». Έτσι τελειώνει η ταινία. Και αυτή είναι μια σύγχρονη… προσευχή κατά έναν τρόπο.

Info
Η ταινία- ντοκυμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη, SALVATION PLAN (Σχέδιο Σωτηρία), προβάλλεται από σήμερα 20 Οκτωβρίου και καθημερινά στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, στην Ιερά Οδό, έως και την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου, στις 7μμ., και διαρκεί 62 λεπτά. Οι προβολές θα συνεχιστούν για μία ακόμη εβδομάδα από τις 27 Οκτωβρίου, στον κινηματογράφο Τριανόν Κοδρικτώνος.

http://tvxs.gr/news/alles-texnes/sxedio-sotirias-tis-loykias-rikaki?fb_comment_id=fbc_10150353156087052_19006097_10150353323662052#f25851228c

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

2011-10-20T03:05:00.000-07:00

SALVATION PLAN from lucia rikaki on Vimeo.

Ένα "Σχέδιο Σωτηρία(ς)" που είναι εφικτό και τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Χαλκίδας 2011.

2011-10-20T02:52:00.000-07:00

Editor’s choice Νέα, τάσεις, απόψεις, σχόλια

Η «Σωτηρία» της Λουκίας Ρικάκη

Από την Πέμπτη 20/10 προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος το διάρκειας 62 λεπτών καινούργιο ντοκιμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη "Σχέδιο Σωτηρία". Αφορά μια εικαστική παρέμβαση διαφόρων καλλιτεχνών στο Νοσοκομείο Σωτηρία, την οποία καταγράφει με ευαισθησία κι αισιόδοξη διάθεση η γνωστή Ελληνίδα σκηνοθέτις. Ένα "Σχέδιο Σωτηρία(ς)" που είναι εφικτό και τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Χαλκίδας 2011.

Γιάγκος Αντίοχος yantiochos@athinorama.gr

Μνήμες από το σανατόριο του Ρίτσου Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

2011-10-19T13:28:00.001-07:00

ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ, «ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ», ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

Μνήμες από το σανατόριο του Ρίτσου

Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τον Ιούνιο του 2010, μια παρέα σπουδαστών και καθηγητών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών εισέβαλαν σε ένα χώρο που για δεκαετίες αποτελούσε ταμπού, αφού ήταν το πρώτο λαϊκό φθισιατρείο της χώρας.

«Κόκκινα κρεβάτια» της Ουρανίας Αναστασιάδου Κι εκεί, μέσα στο δημιούργημα της Σοφίας Σλίμαν, που κάποτε ταυτίζαμε με τον φυματικό Γιάννη Ρίτσο και το θάνατο της Μαρίας Πολυδούρη, αλλά σήμερα το λέμε χωρίς καμία ιδιαίτερη ταραχή απλώς «Σωτηρία», στήθηκε, με επιμέλεια του τεχνοκριτικού Παναγιώτη Παπαδοπούλου, μια έκθεση με τίτλο: «Σχέδιο Σωτηρία: Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο». Ολα τα έργα ήταν εμπνευσμένα από το χώρο, είχαν διανύσει με συγκίνηση και πρωτοτυπία τη διαδρομή του χρόνου και του πόνου.

Η έκθεση διήρκεσε 4 μήνες. Μετά τα έργα αμπαλαρίστηκαν και έφυγαν. Κάποια λίγα γλυπτά έμειναν μόνο στα δρομάκια του δάσους, που πνίγει τα μοναδικής και ποικίλης αρχιτεκτονικής κτίρια του συγκροτήματος, μερικά από αυτά εγκατελειμμένα. Οπως, άλλωστε, ήταν και το «Σπηλιοπούλειο», έργο του 1917, που φιλοξένησε μέρος της έκθεσης.

Θα 'λεγε κανείς ότι από αυτή την πρωτοβουλία του Συλλόγου Φίλων Περιθαλπομένων Νοσοκομείου «Σωτηρία» τίποτα δεν έχει μείνει. Μεγάλο λάθος. Οι ασθενείς θα θυμούνται ακόμα τη βραδιά των εγκαινίων, τότε που πάνω από δύο χιλιάδες νεαρόκοσμος πλημμύρισε το συνήθως έρημο και σκοτεινό τέτοιες ώρες δάσος, φέρνοντας στο νοσοκομείο ζωή και στους ίδιους το μήνυμα ότι «η διαδρομή συνεχίζεται».

Ο σύλλογος συνεχίζει να ονειρεύεται ανάλογες εκδηλώσεις -«γιατί όχι μια υπαίθρια γλυπτοθήκη;», λέει ο πρόεδρός του, παθολόγος Πέτρος Γαρζώνης. Και μια ταινία κατέγραψε με αγάπη και ευαισθησία το συμβάν: το ντοκιμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη «Σχέδιο Σωτηρία», που έφυγε το περασμένο Σάββατο από το Φεστιβάλ Χαλκίδας με ειδική τιμητική διάκριση σε όλους τους συντελεστές για την κοινωνική παρέμβασή τους στο χώρο του νοσοκομείου και στην ίδια για την κινηματογραφική της αποτύπωση.

«Συλλογική μνήμη»

«Ηθελα να αναδείξω την απωθημένη, κρυμμένη συλλογική μνήμη, όχι όμως με όρους νοσταλγίας», λέει η Λουκία Ρικάκη. «Γιατί η έκθεση στο χώρο του πρώτου Λαϊκού Σανατορίου, με το αυθεντικό και αφτιασίδωτο πρόσωπό του σημαδεμένο από το χρόνο, ένιωσα ότι με ξεναγεί στην ιστορία του. Εκεί κάτω από τη σκιά των δέντρων άρχισα να φαντάζομαι πώς ήταν παλιά η λειτουργία του, τους ασθενείς να βγαίνουν στα μπαλκόνια του "Σπηλιοπούλειου" για να αναπνεύσουν. Μπήκα με την κάμερα ακόμη και στο πιο παλιό και κλειστό πια κτίριο του 1902. Θυμήθηκα τι έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος: "Οταν στα 17 μου χρόνια μπήκα στο 'Σωτηρία', κάθε πρωί στον περίπατό μου περνούσα απ' το Νεκροθάλαμο, έμπαινα μέσα, παραμέριζα τις τσουβαλένιες κουρτίνες και κοίταζα τους πεθαμένους. Να η κυρία Μερόπη, να η Βασιλικούλα, η Μανταλένα, η Βαγγελίτσα, να ο κύριος Φέντης, ο Αριστείδης, ο Μανώλης, ο Κίτσος, που έπαιζε τόσο όμορφα κιθάρα, τα βράδια στη βεράντα...". Σκέφτηκα ότι όσο υπάρχουν τέτοιοι υπέροχοι άνθρωποι και πρακτικές στο χώρο της υγείας, το σχέδιο σωτηρία της χώρας μας είναι εφικτό. Δεν το καταλαβαίνει η "Γκόλντμαν Σακς", αλλά αυτό είναι το χρυσάφι μας».

Ο πνευμονολόγος Φώτης Βλαστός παραδέχεται ότι η έκθεση αλλά και το ντοκιμαντέρ τού «άλλαξαν την οπτική γωνία μέσα από την οποία έβλεπε τόσο το χώρο του νοσοκομείου όσο και το ίδιο το επάγγελμά του». Ο φαρμακοποιός Ξενοφώντας Θειακός, πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής της έκθεσης, πιστεύει ότι «οι νέοι καλλιτέχνες της ΑΣΚΤ έγιναν σκαπανείς της μνήμης και, με μαέστρο τη Λουκία Ρικάκη, ανέδειξαν στο ντοκιμαντέρ την καλή πλευρά των Ελλήνων. Μόνο οι δημιουργικές πρωτοβουλίες μικρών κοινοτήτων θα δώσουν διέξοδο και δύναμη σ' αυτή την κοινωνία».

Εξω από το βιβλιοπωλείο «Ιανός» της Σταδίου, όπου παρουσιάζεται το ντοκιμαντέρ, περνάει μια πορεία. Ο ηθοποιός και μουσικός παραγωγός στο ραδιόφωνο Νίκος Αϊβάλης, που στάθηκε στο πλευρό της Ρικάκη αναλαμβάνοντας την αφήγηση στο ντοκιμαντέρ, σχολιάζει: «Σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερο παρά ποτέ αγάπη και βοήθεια του ενός προς τον άλλο».

info: Το ντοκιμαντέρ βγαίνει την Πέμπτη στη «Λαΐδα» της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (Ιερά Οδός) και στις 27 Οκτωβρίου στο «Τριανόν» (Κοδριγκτώνος). Η μουσική είναι από τους δίσκους του Μιχάλη Ανδρόνικου «Μια καθημερινή μουσική» και «Διοσημεία».

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΑΛΚΙΔΑΣ 2011

2011-10-10T01:44:00.000-07:00

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΑΛΚΙΔΑΣ 2011

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ: ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ.

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

από ΠΕΜΠΤΗ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 201

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΛΑΙΣ ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ

ΑΠΟ ΠΕΜΠΤΗ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΡΙΑΝΟΝ ΚΟΔΡΙΚΤΩΝΟΣ

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ. sotiriaplan.blogspot.com
ΝΟΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ

ΜΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ..ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ

100 ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΔΕΚΑΔΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΩΝ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΙΛΩΝ ΠΕΡΙΘΑΛΠΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ "Η ΣΩΤΗΡΙΑ"

ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΑΣ ΑΦΗΓΗΤΗΣ, ΕΝΑΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΕΝΑΣ ΜΟΝΤΕΡ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΒΑΛΘΗΚΑΝ ΝΑ ΑΦΗΓΗΘΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ..

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΕΙΔΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ

ΟΤΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΣ ΖΟΦΕΡΟ ΤΟΠΙΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΑΟΚΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΑ ΜΙΑ ΝΟΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΥΜΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ..Η ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ Της ΣΟΦΙΑΣ ΣΛΗΜΑΝ ΔΕΝ ΑΝΘΙΣΕ ΜΑΤΑΙΑ …Ας κοπάσουν οι αέναες γκρίνιες και οι δεισιδαιμονίες και ας σκύψουμε με προσοχή σε ότι θετικό γίνεται από ανθρώπους όμορφα πρόθυμους σε όλο τον κοινωνικό ιστό Είναι εκείνοι που φτιάχνουν τη διαφορά που χαμογελούν με άλλο τρόπο που φροντίζουν και νοιάζονται για τον διπλανό με ξεχωριστό συναίσθημα και αποτελεσματική ανθρωπιστική δράση.Αυτοί οι άνθρωποι στέκονται σιωπηλά αλλά η δράση τους είναι εξαιρετικά ηχηρή και είναι εκείνοι που περιθάλπουν τις αξίες της ζωής

ΤΕΛΟΣ ΘΕΛΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΑΛΚΙΔΑΣ ΠΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΚΙΛΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΩ ΜΕ ΕΝA ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΡΙΤΣΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΟΣΜΕ ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΟΝΑΣΟΛΑ ΞΑΝΑΡXΙΖΟΥΝ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΣΟΥ

ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΡΕΥΛΕΡ ΤΑΙΝΙΑΣ

http://youtu.be/oHCf_LM7t9U

http://vimeo.com/30135863

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ

2011-10-07T12:00:00.001-07:00

Ας περάσει πια η μέρα με το φως της. Η νύχτα γιατί τόσο αργοπορεί; Στω
ν πεύκων τις σκιές μια πολυθρόνα με καρτερεί. Σωτηρια 1928 Μαρια Πολυδουρη

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ
ΜΊΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ: ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ. sotiriaplan.blogspot.com
ΝΟΤΑ ΑΙΣΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ

ΜΙΑ ΥΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ..
ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ

100 EΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
ΔΕΚΑΔΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΔΗΜΙΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΩΝ

ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΑΣ ΑΦΗΓΗΤΗΣ, ΕΝΑΣ ΣΥΝθΕΤΗΣ, ΕΝΑΣ ΜΟΝΤΕΡ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΒΑΛΘΗΚΑΝ ΝΑ ΑΦΗΓΗΘΟΥΝΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ..

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΙΑΝΟΣ ΒΙΒΛΙΠΩΛΕΙΟ σΣδιου

Τριτη 1 οκτωβριου

12. το μεσημερι

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΛΑΙΣ

ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ από ΠΕΜΠΤΗ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΚΙΜΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΡΙΑΝΟΝ

ΚΟΔΡΙΚΤΩΝΟΣ από ΠΕΜΠΤΗ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΡΕΥΛΕΡ ΤAIΝΙΑΣ

http://youtu.be/oHCf_LM7t9U

http://vimeo.com/30135863

ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΙΔΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ σωτηρια...προβολες της ταινιας το φεστιβαλ χαλκιδας...

2011-10-03T07:53:00.000-07:00

Το Σχέδιο σωτηρία έφερε τους καλλιτέχνες στο Νοσοκομείο

ΜΊΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ Για Το Εικαστικό Σχεδιο Σωτηρία: Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο.

Ας περάσει πια η μέρα με το φως της. Η νύχτα γιατί τόσο αργοπορεί; Στω

ν πεύκων τις σκιές μια πολυθρόνα με καρτερεί. Σωτηρια 1928 Μαρια Πολυδουρη

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ,
ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ.

ΠΡΟΒΟΛΗ στο ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΑΛΚΙΔΑΣ.

ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 10.30 ΤΟ ΒΡΑΔΥ.
ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ-ΧΑΛΚΙΔΑ.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ, ΜΕ ΘΕΜΑ: Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ.
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 17.00-18.00, ΣΤΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ.

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Σ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΚΘΕΣΗΣ: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΠΕΡΙΘΑΛΠΩΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ.
ΑΦΗΓΗΤΗΣ: ΝΙΚΟΣ ΑΙΒΑΛΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
ΜΟΝΤΑΖ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΡΙΔΗΣ
ΣΕΝΑΡΙΟ- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ -ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ.
Στα 1900, οι πρώτοι υπολογισμοί μιλούν για πενήντα χιλιάδες νεκρούς από φθίση τα τελευταία δέκα χρόνια, τότε που ολόκληρη η ελεύθερη Ελλάδα μαζί, δεν αριθμούσε περισσότερα από δύο εκατομμύρια ψυχές.

Τα πρώτα χρόνια δεν είναι εύκολα. Το φθισιατρείο λειτουργεί περισσότερο σαν αστική καραντίνα.Η «Σωτηρία» καθρέφτισε, στη διάρκεια ολόκληρου του 20ου αιώνα, τις εικόνες της ελληνικής κοινωνίας, όπως αυτές διαμορφώθηκαν, βίαια ή σταδιακά, στα όρια της πρωτεύουσας: φιλανθρωπία και ρομαντισμός, Μικρασία και περιθώριο, φασισμός και εμφύλιος, κράτος Πρόνοιας και χωνευτήρι των απόκληρων. Μέχρι σήμερα, τα παλιά κτίριά της, διαφόρων ρυθμών και εποχών, θυμίζουν καθώς ερειπώνονται ότι η «Σωτηρία αποτελεί ένα ιδιαίτερο μνημείο της πρόσφατης Ελληνικής Κοινωνικής Ιστορίας.

Οι καλλιτέχνες αλούνται να αντιμετωπίσουν την έννοια της συλλογικής μνήμης και να επανεξετάσουν την ιστορία και τις κοινωνικές της διαστάσεις μέσα από την εικαστική παρέμβαση. Στο εγχείρημα της «Σωτηρίας», η τέχνη ως συλλογική διαδικασία, περιστρέφεται γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, τα συναισθήματα και τις κοινωνικές συνθήκες σε αυτή την περίπτωση, δεν υπάγεται μόνο στα αισθητικά κριτήρια αλλά στη συνολική εμπειρία που παράγεται μέσα στο χώρο της έκθεσης και του νοσοκομείου.

ΤΟ ΣΧΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΕΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ

Των θαλάμων θα σβήσουνε τα φώτα κι ο ύπνος θάρθη σα λιγοθυμια. Ένα αδειανό κρεββάτι, εδώ δίνει εντύπωση καμμιά. Σωτηρια 1928 Μαρια Πολυδουρη

Όταν στα 17 μου χρονια μπηκα στο Σωτηρια κάθε πρωί, στον περίπατό μου, περνούσα απ’ το Νεκροθάλαμο, έμπαινα μέσα, παραμέριζα τις τσουβαλένιες κουρτίνες και κοίταζα τους πεθαμένους. Να η κυρία Μερόπη, να η Βασιλικούλα, η Μανταλένα, η Βαγγελίτσα, να ο κύριος Φέντης, ο Αριστείδης, ο Μανώλης, ο Κίτσος που έπαιζε τόσο όμορφα κιθάρα, τα βράδυα στη βεράντα, κι ήτανε πάντοτε ερωτευμένος και μπιρμπίλιζαν τα μαύρα του μάτια, να κι ο Αδάμ –απίστευτο– πριν δυο μήνες είχε μπει, όμορφο παλικάρι, με καινούργιο μπλε κοστούμι, άσπρο ανοιχτό πουκάμισο, γαμπρός. Ριτσος

Η φυματίωση δεν μας εγκατέλειψε. Ακολουθεί τους δρόμους των κατατρεγμένων και των ξεριζωμένων του καιρού μας, είναι πάντα εδώ Η «Σωτηρία» αποτελεί και πάλι ευαίσθητο δέκτη για τις αλλαγές των καιρών, Η τριανταφυλλιά της Σοφίας Σλήμαν δεν άνθισε ματαίως…

Το αεράκι κουνάει τα εφήμερα υλικά τους, τα μπλέκει με υλικά του δάσους

Πορτρέτα κρέμονται

Κότσυφας και καλλιτέχνης

Ο καλλιτέχνης καλείται να κάνει τον θεατή να θυμηθεί

Έργο Μπελογιάννη παιδιά Επαλ

μόνος σύντροφος του ήταν η βαλίτσα

Βαγγέλης Βαλίτσες

Η μνήμη της Σωτηρίας είναι η αιώνια ιστορία του κόσμου..

Σπηκαζ Αιβαλης Το νοσοκομείο Σωτηρία αποτελεί έναν φορτισμένο ιστορικά χώρο στον οποίον ξετυλίχθηκαν πολλές ιστορίες.Ειναι το πρωτο Ελληνικο λαικο σανατοριο που δημιουργειται το 1902 ως αποτελεσμα της φιλανθρωπικης αντιληψης του 19^ου αιωνα Από το 1919 ως το 1936 η αθροα προσελευση φυματικων και να ανεπαρκεια του κρατικου προυπολογισμου αναγκαζει τη πολιτεια να προσφυγει σε παραπηγματα και παραγκες Δημιουργειται αυτα τα χρονια μια εγκλειστη πολιτεια στην οποια χιλιαδες ασθενεις θα αναζητησουν μια θεραπεια

εργαλείο ενάντια στη λήθη…

η συλλογική μνήμη διαμορφώνει την ταυτότητα της κοινωνίας

Σε αυτό το νοσοκομείο βρίσκεται η ιστορία της Ελλάδας ..

Η μνήμη έχει πάντα έναν τόπο

Μέσα είχαμε φαΐ και φυματίωση .. Έξω είχαμε πείνα..

Έργο με κρέατα

Ορισμένοι νοσοκόμοι έκαναν εμπόριο θανάτου .. Πέθαινε κάποιος και δεν τον κατέγραφαν ως νεκρό για να πουλάνε έξω τις μερίδες φαγητού του..

Πολιτικό

Εδώ ήταν το μόνο νοσοκομείο με φυλακή

Σου γράφω λίγα πράγματα και να κανείς κι εσύ το ίδιο

Ο χώρος του Σωτηρία σαν τόπος εκτελέσεων

ΠΡΟΒΟΛΗ ΦΕΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

2011-09-28T01:08:00.000-07:00

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ Σχεδιο σωτηρια Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο

ΠΡΟΒΟΛΗ ΦΕΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΑΛΚΙΔΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 12.45 ΜΕΣΗΜΕΡΙ

ΠΡΟΒΟΛΗ ΦΕΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΧΑΛΚΙΔΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 22.30ΒΡΔΥ

ΘΑΤΡΟ ΠΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΣΥΖΗΤΗΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

<ΣΑΒΒΤΑΟ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 17.00-18.00 ΣΤΗΝΟΜΑΡΧΙΑ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΚΘΕΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΠΕΡΙΘΑΛΩΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ

ΑΦΗΓΗΤΗΣ ΝΙΚΟΣ ΑΙΒΑΛΗΣ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΔΡΟΝΙΚΟΥ

ΜΟΝΤΑΖ ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΡΙΔΗΣ

ΣΕΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ

Ναι υπάρχουν τέτοιοι υπέροχοι Έλληνες.. άρα το σχέδιο Σωτηρία είναι εφικτό

Ας κοπάσουν οι αέναες γκρίνιες και οι δεισιδαιμονίες και ας σκύψουμε με προσοχή σε ότι θετικό γίνεται από ανθρώπους όμορφα πρόθυμους σε όλο τον κοινωνικό ιστό αυτής της χώρας
Είναι εκείνοι που φτιάχνουν τη διαφορά που χαμογελούν με άλλο τρόπο που φροντίζουν και νοιάζονται για τον διπλανό με ξεχωριστό συναίσθημα και αποτελεσματική ανθρωπιστική δράση.
Αυτοί οι άνθρωποι στέκονται σιωπηλά αλλά η δράση τους είναι εξαιρετικά ηχηρή και είναι εκείνοι που περιθάλπουν τις αξίες της ζωής

Ναι υπάρχουν καλές πρακτικές σε όλο τον κοινωνικό ιστό και εκεί που η ψυχή ζητωκραυγάζει με μοναδικό συναίσθημα ευφορίας είναι όταν συναντά αυτές τις υπέροχες πρακτικές στον χώρο της υγείας στον πιο ευαίσθητο κρίκο της ζωής

Κυριακή πρωί.. ακολουθούμε τηνκίτρινη γραμμή Στο τέλος της κίτρινης γραμμής το τελευταίο κτίριο στα αριστερά είναι οι οδηγίες του φύλακα Μόνο που δεν φανταζόμασταν τη μεγάλη διαδρομή που διαγράφει η κίτρινη γραμμή όταν ξεχωρίζει από την κόκκινη και την μπλε και ανεβαίνει μόνη της την ανηφόρα.
Στο δρόμο παράλληλα με τη διαδρομή μας με την κίτρινη γραμμή μια ακόμη ημέρα ξετυλίγεται στο νοσοκομείο Σωτηρία.. Λίγα μέτρα από την πολύβουη Μεσογείων που μεταφέρει χρόνια τώρα κάθε Κυριακή τους εκδρομείς στα Μεσόγεια .Το βλέμμα ελάχιστων στέκεται πια στο σήμα με τη μορφή της Σοφίας Σλημαν στην είσοδο του νοσοκομείου που είναι το πρώτο Ελληνικό Σανατόριο Επιστροφή στη κίτρινη γραμμή και στο πευκόδασος που μας οδηγεί το Σπηλιοπουλειο

Μας υποδέχεται ο Πέτρος Γαρζώνης ο πρόεδρος του συλλόγου Φίλων Περιθαλπομενων Νοσοκομείου Σωτηρία Ο σύλλογος είναι το αγαπημένο παιδί του Νοσοκομείου λέει ο γιατί παίζει με σπόρους
Φτάνει και η Ματίνα Σπυράτου η κοινωνική λειτουργός από τον Σύλλογο. Μαζί με τον γεωπόνο του νοσοκομείου τον Άρη Στρατακο-που έχει να φροντίσει αυτό το τεράστιο δάσος κήπο του νοσοκομείου- θα είναι οι ξεναγοί μας αυτό το πολύτιμο πρωινό στο Σχέδιο Σωτηρία
Ο σύλλογος είναι μόλις 4,5 ετών Φτιάχνει σπόρους και τους ρίχνει στην εύφορη γη της Σωτηρίας και αυτοί βλασταίνουν, ανθίζουν και καρποφορούν
Δεν κατανοούμε ακόμη τη συμβολική σημασία των λόγων του κυρίου Γαρζώνη
Έρχεται και ο φαρμακοποιός Ξενοφώντας Θειακος ο προεδρος της Οργανωτικής επιτροπής του Σχεδίου Σωτηρία και τα στοιχεία του παζλ που ενώνουν τις όμορφες ψυχές των Σωτηριανων αρχίζουν να εμφανίζονται
Η τέχνη ανοίγει τα φτερά της στο χώρο του πρώτου Λαϊκού Σανατορίου λέει…που αυθεντικό και αφτιασιδωτο με τα σημάδια του χρονου αναδυει ακομη και σήμερα το άρωμα μιας άλλης εποχής
Μας ξεναγεί στην ιστορία του νοσοκομείου και είναι αληθεια σιγά σιγά εκεί κάτω από τη σκιά των δέντρων αρχίζουμε να φανταζόμαστε πως θα ήταν η λειτουργία του πως οι ασθενείς θα έβγαιναν στα μπαλκόνια του Σπηλιοπουλειου να αναπνεύσουν
Μιλάει για τις ελπίδες χιλιάδων ανθρώπων που στηριχτήκαν στη προσφορά ανθρωπιστών γιατρών Και η τέχνη τι ρολό παίζει σε όλα αυτά ;

Έτσι όπως μάθαμε να ζουμε υπερκαταναλωτικά και κορεσμένοι ως μικροαστοί, η τέχνη εγινε και αυτή εξαγοράσιμη. Έπαψε να είναι αυθεντική λέει ο κ.Θειακος
Το Σχέδιο σωτηρία έφερε τους καλλιτέχνες στο Νοσοκομείο Νέους καλλιτέχνες από τη σχολή Καλών Τεχνών Μια πρωτοβουλία του Παναγιώτη Παπαδόπουλου που είχε την έμπνευση και την υλοποίησε με τον σύλλογο και τους φοιτητές της ΑΣΚτ και άλλους καλλιτέχνες. Ο ίδιος υπογράφει το βιβλίο κατάλογο της έκθεσης Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο
Ένα εξαίρετο δοκίμιο οδηγό της έκθεσης για να συνδέσει κανείς όλα τα υλικά της μνήμης με τη συγκεκριμένη δράση αλλά και να τα τοποθετήσει στη διάσταση την κοινωνική που του αρμόζει
Μια πλούσια δράση έξω από παραδοσιακό μουσειακό χώρο ενεπνευσε όλους αυτούς τους νέους καλλιτέχνες οι οποίοι έζησαν ερεύνησαν το θέμα και μέσα από το πολύτιμο υλικό της μνήμης -ότι έχει διασωθεί- διένυσαν τη διαδρομή του χρόνου τη διαδρομή του πόνου και έφτιαξαν σημαντικά έργα.

Ο χώρος του Σωτηρία πέρα από νοσοκομείο είναι όπως είναι γνωστό συνυφασμενος με πολύ σημαντικές στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας Οι νέοι καλλιτέχνες πρέπει να χειριστούν και αυτό το ευαίσθητο ιστορικό υλικό και να σταλθούν με συνέπεια και σεβασμό στη μνήμη Το έπραξαν με τρόπο συγκινητικό
Η μνήμη έχει πάντα έναν τόπο σημειώνει ο Παναγιώτης ΠαπαδόπουλοςΑυτός ο τόπος είναι το εργαλείο για την ανάλυση της ανθρώπινης ψυχής Η μνήμη όντως κατοικείται μέσα στο χώρο
Μεγάλο επίτευγμα σεβασμού και δημιουργικής παρέμβασης των καλλιτεχνών που φαίνεται ότι διαποτιστηκαν από το μικρόβιο της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού που φαίνεται να κυλάει στις φλέβες των περισσοτέρων Σωτηριανων του πρώτου Λαϊκού σανατόριου
Λέει ο Κεητς ότι η φυματίωση είναι μια ασθένεια που αγαπάει ανθρώπους που γράφουν στίχους.. δεν ξέρω αγάπησε πρόσφατα και τον νεαρό αδελφό μου που γράφει μουσική….
Ο όρος Σωτηριανος δεν είναι απλά τοπωνύμιο είναι ένα φωτεινό όνομα που μπορεί να μας κάνει να ξαναδούμε κάποια πράγματα από την αρχή να θυμηθούμε την
αλληλεγγύη την ανθρωπιά που όχι μόνο συμβολικά αλλά και ουσιαστικά μπορούν να είναι τα μόνα στέρεα υλικά στο δικό μας σχέδιο Σωτηρίας
Να πάτε στην έκθεση να αφιερώσετε δυο τρεις ώρες όσες χρειαστούν Θα είναι βάλσαμο
Στο Φεστιβάλ της Κω θα παρουσιάσουμε ένα μικρό σποτακι για την έκθεση καθώς και μια συνέντευξη τύπου για να συμβάλλουμε όσο μπορούμε στην ενημέρωση γύρω από αυτή την υπεροχή πρωτοβουλία Ελπίζω εκεί όσοι είναι παρόντες να έχουν την ευκαιρία να συναρτήσουν τους υπέροχους Σωτηριανους
Και σχεδιάζουμε μια αναλυτική αποτύπωση της πρωτοβουλίας για προβολή στο επόμενο Φεστιβάλ Οφείλουμε όλοι να συμβάλλουμε ο καθένας με τον τρόπο του στην ευρύτερη διαδοση του σχέδιου Σωτηρία

Ο χώρος αυτός είναι, ταυτόχρονα, μουσειακός αλλά και χώρος κοινωνικός που έχει κάποιο πρακτικό σκοπό ακόμα και σήμερα, αφού λειτουργεί ως ένα γενικό νοσοκομείο. Το κοινό αυτής της έκθεσης δεν είναι μόνο φιλότεχνοι αλλά και οι ίδιοι οι ασθενείς καθώς και το προσωπικό του νοσοκομείου.

Το εικαστικό σχέδιο θα πραγματοποιηθεί το χρονικό διάστημα Ιουνίου-Οκτωβρίου 2010 στους χώρους του νοσοκομείου «Η Σωτηρία». Οργανώνεται από την Α.Σ.Κ.Τ, τη διοίκηση και τους συλλόγους εργαζομένων και περιθαλπόμενων της Σωτηρίας.

Πρόκειται για μια θεματική έκθεση –με άξονες την ιστορία του νοσοκομείου- που περιλαμβάνει ζωγραφική- γλυπτική-video art και κατασκευές οι οποίες θα παρουσιαστούν στους υπαίθριους χώρους του νοσοκομείου, στο αμφιθέατρο καθώς και σε ένα νεοκλασικό κτήριο του 1915 που έχει δοθεί γι’αυτόν το σκοπό. Συνδιοργανωτής αυτού του σχεδίου είναι Α.Σ.Κ.Τ της οποίας συμμετέχουν πλήθος διδασκόντων αλλά και φοιτητών της ενώ στα πλαίσια του σχεδίου έχουν συγκροτηθεί ποικίλες ομάδες εργασίας από εικαστικούς.

Στη –σχεδόν- τετράμηνη διάρκεια του γεγονότος θα υπάρξει ένα παράλληλο πρόγραμμα στα πλαίσια του οποίου θα πραγματοποιηθούν διάφορα συνέδρια για την αρχιτεκτονική σημασία του χώρου, εικαστικά events και μουσικές εκδηλώσεις.

Είναι από τις λίγες φορές που ένα εικαστικό γεγονός ανοίγεται με τόση μεγάλη ένταση στην κοινωνία και μάλιστα σε έναν ευαίσθητο χώρο όπως είναι αυτός ενός νοσοκομείου.

ΣΩΤΗΡΙΑ το πρωτο Ελληνικο Σανατοριο

2011-04-04T14:29:00.001-07:00

μια εποχή που η Αθήνα τέλειωνε στους Αμπελοκήπους,Η Σοφια Σλημαν έπεισε την ηγεσία της Μονής Πετράκη να της παραχωρήσει έκταση 500 περίπου στρεμμάτων, στην περιοχή βόρεια από το Γουδί. Η πρόβλεψη ήταν για ένα σανατόριο και ένα χώρο περιπάτου για τους φυματικούς. Το 1903 μπήκε ο θεμέλιος λίθος σε σχέδιο του γραφείου των Αξελών και στις 6 Ιουνίου του 1905 η βασίλισσα Ολγα εγκαινίασε επισήμως το πρώτο λαϊκό «φθισιατρείο». Σ' αυτό το πρώτο κτίριο, του οποίου εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης από το ΥΠΠΟ και στο οποίο θα στεγάζεται το «Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής», η Σλήμαν, τότε, είχε αναλάβει και την υποχρέωση προς τη Μονή Πετράκη να νοσηλεύεται ποσοστό καλόγηρων. Η δυναμικότητά του δεν ξεπερνούσε τις 40-45 κλίνες, για τις οποίες έγιναν χορηγοί διάφοροι επιφανείς της εποχής. Το 1909, με το πρώτο κληροδότημα, του Κυριαζή, ανεγέρθηκε το «Κυριαζίδειο», με στόχο να μένουν σ' αυτό εύποροι φυματικοί που μπορούσαν να πληρώνουν μόνοι τους τη νοσηλεία τους. Το 1911 η δεύτερη δωρεά ήταν του Νικολάου Αμπετ, πλούσιου αιγυπτιώτη εμπόρου. Υψώθηκε το «Αμπέτειο», το αρχιτεκτονικό κόσμημα του συγκροτήματος σε σχέδια του αρχιτέκτονα Βαλλιάνου. Τον ίδιο χρόνο η Σλήμαν διοργάνωσε μεγάλο έρανο. Οι νέες των Αθηνών προσέφεραν ένα τριαντάφυλλο και δέχονταν δωρεές. Τα χρήματα μαζί με μια δωρεά της κόρης της Ανδρομάχης Μελά επέτρεψαν να χτιστεί το «Τριανταφυλλάκι», που ανήκει πλέον στο Γενικό Κρατικό

πανσέληνος @Σωτηρία full moon@Sotiria

2011-02-28T15:45:00.000-08:00

"Αχ εδω χαθηκε η μανουλα μου..."

2010-11-11T12:49:00.000-08:00

"Αχ εδω χαθηκε η μανουλα μου..." σημειωση επισκεπτριας στο βιβλιο εντυπωσεων... και οι τελευταιες φωτογραφικες μου εντυπωσεις απο το γυρισμα στο Σχεδιο Σωτηρια

Το Σχέδιο σωτηρία έφερε τους καλλιτέχνες στο Νοσοκομείο Νέους καλλιτέχνες από τη σχολή Καλών Τεχνών Μια πρωτοβουλία του Παναγιώτη Παπαδόπουλου που είχε την έμπνευση και την υλοποίησε με τον σύλλογο και τους φοιτητές της ΑΣΚτ και άλλους καλλιτέχνες. Ο ίδιος υπογράφει το βιβλίο κατάλογο της έκθεσης Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο Ένα εξαίρετο δοκίμιο οδηγό της έκθεσης για να συνδέσει κανείς όλα τα υλικά της μνήμης με τη συγκεκριμένη δράση αλλά και να τα τοποθετήσει στη διάσταση την κοινωνική που του αρμόζει
Μια πλούσια δράση έξω από παραδοσιακό μουσειακό χώρο ενεπνευσε όλους αυτούς τους νέους καλλιτέχνες οι οποίοι έζησαν ερεύνησαν το θέμα και μέσα από το πολύτιμο υλικό της μνήμης -ότι έχει διασωθεί- διένυσαν τη διαδρομή του χρόνου τη διαδρομή του πόνου και έφτιαξαν σημαντικά έργα. ............αυτες οι μερες λιγο δυσκολες για ολους καθως ξεριζωνονται ολα τα εργα..αλλα η γη ανθιζει ολογυρα τους οργιαστικο πρασινο σαν να θελει να τα κρατησει εκει

"αποκαθηλωση" ντοκουμεντων και αρχειων απο την εγκατασταση..τα χερια σβηνουν τα τελευταια ιχνη ...χωρις τιτλο
λιγο πριν η Γιαννα με τα ιδια χερια περνουσε τη βελονα και κεντουσε ενα εργοχειρο...ενα καραβι να συντροφευει ψυχες αγαπημενες
ενω ο Αγγελος με παλια "ληγμενα" φιλμ και παλιες φωτογραφικες μηχανες κατεγραφε το εργο πριν σβυσει η πνοη του... Τελευταια εφυγαν τα ηχεια... Οσο κατεβαιναν τα εργα ακουγοταν η φωνη της κυριας Κλεοπατρας..να αφηγειται για τις εκτελεσεις...

Αχ η μανουλα μου χαθηκε εδω ..διαβαζει η Ελενη στο βιβλιο εντυπωσεων εκει που οι επισκπτες αφηναν ως ιχνη τα δακτυλικα τους αποτυπωματα και εγραφαν δυο λογια εκει
δυο δακτυλα ενωσε καποιος και τα φτιαξε πνευμονια..κι αλλη εγραψε..αχ εδω χαθηκε η μανουλα μου
Αχ!
ΦΩΤΟ απο το γυρισμα more pictures ...shooting ..the documentary
http://www.facebook.com/album.php?aid=37096&id=100000717156214&l=4f3bd8679b
http://www.facebook.com/album.php?aid=245737&id=700415894&l=2fdfaaff10
http://www.facebook.com/album.php?aid=246705&id=700415894&l=4cc56cba63
http://www.facebook.com/album.php?aid=240598&id=700415894&l=e907466cf0
http://www.facebook.com/album.php?aid=240412&id=700415894&l=4eee789864

απο το γυρισμα με αφηγητη τον Νικο Αιβαλη

2010-10-01T14:02:00.000-07:00

Ναι υπάρχουν τέτοιοι υπέροχοι Έλληνες.. άρα το σχέδιο Σωτηρία είναι εφικτό
Το Σχέδιο σωτηρία έφερε τους καλλιτέχνες στο Νοσοκομείο Νέους καλλιτέχνες από τη σχολή Καλών Τεχνών..Μια πλούσια δράση έξω από παραδοσιακό μουσειακό χώρο ενεπνευσε όλους αυτούς τους νέους καλλιτέχνες οι οποίοι έζησαν ερεύνησαν το θέμα και μέσα από το πολύτιμο υλικό της μνήμης -ότι έχει διασωθεί- διένυσαν τη διαδρομή του χρόνου τη διαδρομή του πόνου και έφτιαξαν σημαντικά έργα.

Να πάτε στην έκθεση να αφιερώσετε δυο τρεις ώρες όσες χρειαστούν Θα είναι βάλσαμο
Κάθε μέρα εκεί στη στροφή σε περιμένει μια αναπάντεχη έκπληξη, μια συνάντηση μια ιστορία. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρίσκεσαι εκεί πιστός σε όλα αυτά τα απρόβλεπτα και απρόοπτα που σου ετοιμάζει η ζωή στο δρόμο σου..

απο το σημερινο γυρισμα με αφηγητη τον Νικο Αιβαλη..τον οποιον υπερευχαριστω για το βλεμμα και τον ενθουσιασμο του.. ΟΛΕΣ οι φωτο απο το γυρισμα..
http://www.facebook.com/album.php?aid=240412&id=700415894&l=4eee789864

Σε αυτό το νοσοκομείο βρίσκεται η ιστορία της Ελλαδας ..

2010-10-01T13:31:00.000-07:00

Τα παρακατω σχολια ειναι απο τις μαρτυριες παλιων γιατρων του νοσοκομειου που περιλαμβανονται στην αποκαλυπτικη και απολαυστικη συναμα συνεντευξη της ομαδας mycobacterium tuberculosis που εχει στησει στο αμφιθεατρο του νοσοκομειου αυτες τις... μερες το προτζεκτ http://www.mantoux10.blogspot.com/ Τις ωρες της λειτουργιας της εκθεσης μπορει κανεις να παρακολουθησε σε μονιτορ τις αφηγησεις να παρει μαζι του σε mp3 τα ηχητικα ντοκουμεντα και να περπατησει στον χωρο του νοσοκομειου ενω θα ανακαλυπτει σιγα σιγα την ιστορια του ακολουθωντας τον χαρτη της ομαδας mycobacterium tuberculosis
Σε αυτό το νοσοκομείο βρίσκεται η ιστορία της Ελλαδας .. Εδώ ήταν το μόνο νοσοκομείο με φυλακή αγημα χωροφυλακής έφερνε τους φυλακισμένους φθισικους.. Η μαγιά για το προσωπικό γινόταν από θεραπευμενους ασθενείς .. Που είχαν πάθει πλέον ανοσία... οποτε ζουσαν πολεον εδω.. εδώ σιτιζονταν .. Ο Ερυθρος Σταυρος έδινε βοήθεια σε τρόφιμα η μονη θεραπεία ήταν τότε η ΚΑΛΗ τροφή.. Μέσα είχαμε φαΐ και φυματίωση .. Έξω είχαμε πείνα.. Ορισμένοι νοσοκομοι έκαναν εμπόριο θανάτου .. Πέθαινε κάποιος και δεν τον κατέγραφαν ως νεκρό για να πουλάνε έξω τις μερίδες φαγητού του.. Η Σλημαν είχε φυτεψει εδώ 30.000 δέντρα ήταν φίλη του Βενιζελου και της έδινε βυτια του στρατού να ποτίσει..
Η Σλημαν κυκλοφορούσε στην ΑΘΗΝΑ με τα κοσμήματα της ωραίας Ελενης ήταν όμορφη και επικοινωνιακή παρέσυρε πολλούς να κάνουν δωρεεες ήταν ελκυστική αλλά δεν ήταν ενδοτικη.. Κατάφερε να εξασφαλίσει τοσες δωρεές.... αυτό το κτίριο στέκει εδώ από το 1904

Αυτοι θα μου λειψουν τωρα που γυριζω σπίτι.. Ετσι ξεπερνουμε τις δυσκολιες με ανθρωπιά

2010-07-31T03:11:00.000-07:00

Κάθε μέρα εκεί στη στροφή σε περιμένει μια αναπάντεχη έκπληξη, μια συνάντηση μια ιστορία. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρίσκεσαι εκεί πιστός σε όλα αυτά τα απρόβλεπτα και απρόοπτα που σου ετοιμάζει η ζωή στο δρόμο σου
Ξεκινήσαμε για το γύρισμα ένα ακόμη απόγευμα μακριά από τη ζεστή της Αθήνας στο φιλόξενο δάσος της Σωτηρίας οπού ο καιρός σου κάνει τη χάρη και εκεί σε συμφωνία με τα μεγάλα δέντρα έχει τουλάχιστο δυο βαθμούς πιο κάτω θερμοκρασία
Με την ευεργετική αυτή δροσιά και με το φως του ηλίου ακόμη να σκαρώνει φωτεινές ακτίνες ανάμεσα από τα δέντρα ξεκινήσαμε το γύρισμα Τα έργα φωτίζονται ωραία
Το αεράκι κουνάει τα εφήμερα υλικά τους, τα μπλέκει με υλικά του δάσους
Κάθε μέρα η επιφάνεια τους αλλάζει αλλά αυτή είναι η ομορφιά τους

Μια μεγάλη γυναίκα στέκεται ώρα και διαβάζει με προσοχή τα μικρά χειρόγραφα λογία με τις μεγάλες λέξεις που είναι γραμμένα στα λεύκα μάρμαρα σπαρμένα στις πευκοβελόνες
"Από τότε είναι αυτά εδώ ;" αναρωτιέται
"Όχι τώρα μπήκαν" της λέμε "Είναι ένα από τα έργα της έκθεσης"
Έτσι ξεκίνησε μια κουβέντα για να μάθουμε ότι το κορίτσι αυτό έχασε τη μανά της ούτε καν την γνώρισε όταν εκείνη ήταν μωρό η μάνα της πέθανε στα 26 της χρόνια από φυματίωση εδώ στο Σωτηρία Όταν το κορίτσι μεγάλωσε ερχόταν από τα 20 της κι έπειτα ερχόταν και βοηθούσε τους αρρώστους και τους κρατούμενους Η αλληλεγγύη είναι τόσο παλιά όσο τα δέντρα εδώ στο Σωτηρία Αυτή η γυναίκα μας ακολούθησε όλο το απόγευμα ως το βράδυ από έργο σε έργο και που και που μονολογούσε Δύσκολα τα χρόνια τότε αλλά έβρισκες παντού ανθρωπιά Μπορούσες να κτυπήσεις τις πόρτες και σου άνοιγαν

Έτσι ξεπερνούσαμε τις δυσκολίες με ανθρωπιά
Πιο κάτω δυο γυναίκες ξαποσταίνουν έξω από την ψυχιατρική κλινική

Έχουν και εκείνες να διηγηθούν τις ιστορίες τους Μας τραβάει το δυνατό τους γέλιο που αντηχεί σε όλο το δάσος και καθώς γυρίζουμε το έργο με τα πάνινα πορτραίτα πίσω ακριβώς στο παγκάκι δυο τραγικά πορτραίτα της πραγματικότητας από εκείνα που η καθημερινότητα μας κάνει να προσπερνούμε Δυο τραγικές ιστορίες ακουσίου εγκλεισμού
Όμως οι γυναίκες είναι χαρούμενες για αυτό γελανε δυνατά Αύριο παίρνουν εξιτήριο
Θα πάνε σπίτι της η μια στο σκύλο της η άλλη στο αγαπημένο της μαγείρεμα
Τα φάρμακα φωνάζει από μέσα ένα άντρας "Ένα έχω να πω" λέει η μια καθώς μας αποχαιρετά "αυτοί οι άνθρωποι εδώ που μας φροντίζουν είναι ήρωες είναι υπέροχοι Έλληνες

Παίρνουν ψίχουλα κι όμως βρίσκονται συνέχεια από επάνω σου με έναν κάλο λόγο και με μια φροντίδα μοναδική Αυτοί θα μου λείψουν τώρα που γυρίζω σπίτι "
Να την η ανθρωπιά κατοικεί ακόμα και τώρα δίπλα μας αρκεί να την δούμε Είμαστε πολλοί που είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον

Σκηνη ΓΜ Γιελενα Μάρκος Το Μπανιο

2010-07-31T03:06:00.001-07:00

Σκηνη ΕΣ.. Ελένη Σουμή

2010-07-29T12:46:00.000-07:00

Η μνημη της Σωτηρίας ειναι η αιώνια ιστορία του κόσμου
"Η ιστορία είναι πηγή κοινωνικής μνήμης. Και η "ΣΩΤΗΡΙΑ" είναι ιστορία - κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας. Η μνήμη θεωρείται κοινωνική μόνο όταν μπορεί να μεταδοθεί. Και μια τέτοια ευκαρία μετάδοσης μας δώθηκε με το "ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ".
Με τη συμμετοχή μου μπήκα στην διαδικασία να γνωρίσω την ιστορία του χώρου, ν' αναζητήσω αρχεία της εποχής εκείνης και να δω καλλιτέχνες που έχουν δημιουργήσει έργα γύρω από την ασθενεια και τη μνήμη, όχι μόνο εικαστικούς αλλά και λογοτέχνες και ποιητές.Ανάλογα λοιπόν με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε εποχή, ο καλλιτέχνης καλείται να τις σχολιάσει με το έργο του.
Μια προσωπική εμπειρία είναι πώς τελικά μπορεί ένα έργο τέχνης να συνομιλήσει με το χώρο που φιλοξενείται, πώς ο χώρος γίνεται μέρος της σκέψης και εν συνεχεία το έργο γίνεται μέρος του χώρου και πώς διαμορφώνει το ένα το άλλο.
Το "ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ" έδωσε την ευκαιρία και το βήμα, ιδιαίτερα σημαντικό σ'εμάς τους νέους καλλιτέχνες, που πολλοί από εμάς είμαστε φοιτητές, να συμβάλλουμε με τα έργα μας σε ένα πολιτιστικό γεγονός που συνδέεται με την ιστορία του τόπου μας, ν' ανταλλάξουμε μεταξύ μας απόψεις και ιδέες και να δούμε στην πράξη όλη αυτή την ποικιλία των τρόπων της εικαστικής γλώσσας που οι ιδέες υλοποιήθηκαν και έγιναν έργα τέχνης. Είδαμε πώς ένα κοινό θέμα, στον ίδιο τον χώρο της ιστορίας του, προσεγγίστηκε με διαφορετική θέαση από τον κάθε καλλιτέχνη. Πέραν της ιστορίας και του νοήματος της έκθεσης, η διαδικασία και μόνο του στησίματός της αποτελεί για τους νέους καλλιτέχνες σημαντική εμπειρία.
Σκοπός είναι να μην είναι το γεγονός αυτό μια περιοδική αναγέννηση της μνήμης, αλλά να ενεργοποιηθεί το παρόν σε επίπεδο προσωπικό και συλλογικό για την διεκδίκηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της πραγματικής μας ελευθερίας. Επίσης σε μια εποχή που ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται και εμπορευματοποιείται ο ρόλος της τέχνης είναι κρίσιμος.
Τελειώνοντας ν' αναφέρω,πως η συλλογική μνήμη διαμορφώνει την ταυτότητα σε μια κοινωνία. Είναι εργαλείο ενάντια στη λήθη. Και η μνήμη της "ΣΩΤΗΡΙΑΣ" είναι η αιώνια ιστορία του κόσμου: η ιστορία της πάλης της ζωής!"

Σκηνή ΜΣ..Ματίνα Σπυράτου

2010-07-28T12:59:00.000-07:00

Η ανεκτίμητη αξία του να βρίσκεσαι..εκει..με το χαμόγελο πάντα ανθισμένο

Σκηνη ΑΣ..Αρης Στρατακος

2010-07-28T12:56:00.000-07:00

Η σύγχρονη ζωή στις μεγαλουπόλεις γεμάτη από θορύβους και καυσαέρια προκαλεί ανησυχία και άγχος. «Η πόλη βλάπτει σοβαρά το μυαλό» ήταν το βασικό συμπέρασμα επιστημονικής μελέτης που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό «Ρsychological Science». Και το φάρμακο; Αστικά πάρκα, δέντρα ακόμη και ένα μπαλκόνι με γλάστρες μπορούν να αυξήσουν τις δυνατότητες της μνήμης και τα επίπεδα αυτοσυγκέντρωσης.
Ο άνθρωπος σήμερα, προσπαθεί να αποδράσει δημιουργώντας μικρές ιδιωτικές «οάσεις» και είναι γενικά αποδεκτό ότι η επίδραση της φύσης στην ανθρώπινη συμπεριφορά αποφέρει ψυχική ισορροπία, υγεία, ευφορία και ευδιαθεσία.
Το νοσοκομείο ως ένας πολυσύνθετος λειτουργικός χώρος θεραπείας , οφείλει να σέβεται την ποιότητα ζωής κατά τη διάρκεια της νοσηλείας και είναι εξίσου σημαντικό αυτό με τη φαρμακευτική αγωγή. Έχει παρατηρηθεί ότι βασικές δραστηριότητες όπως το περπάτημα, η χαλάρωση, η αλλαγή παραστάσεων και η επαφή με άλλους ανθρώπους επιδρούν θετικά στην ταχύτερη βελτίωση της υγείας των ασθενών.

Πολλές φορές οι ασθενείς κάτω από απειλή της νόσου και φορτισμένοι συναισθηματικά από τη διαγνωστική διαδικασία, παρουσιάζουν εκρήξεις θυμού και συχνά επιθετικότητας. Η νοσηλεία τους μέσα σε ένα ήρεμο φυσικό περιβάλλον μπορεί να τους βοηθήσει να ηρεμήσουν, να γίνουν πιο υπομονετικοί και να ακολουθούν πιο πιστά τις συστάσεις των ιατρών. Η ύπαρξη θέας φυσικού περιβάλλοντος από τα παράθυρα του νοσοκομείου βοηθάει τους ασθενείς να νιώσουν πιο άνετα κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης ή ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων αυτής. Για όλους τους παραπάνω λόγους, ένα σημαντικό ποσοστό του προσωπικού πιστεύει ότι ο ορθά σχεδιασμένος κήπος και η θέα αυτού από το εσωτερικό του κτιρίου αποτελούν μέσο βελτίωσης των συνθηκών παραμονής των ασθενών στο νοσοκομείο και τάσσεται υπέρ της δημιουργίας θεραπευτικών κήπων στα νοσηλευτικά ιδρύματα.

Ο χώρος του νοσοκομείου λοιπόν, θα πρέπει να είναι μελετημένος με τρόπο, ώστε να παρέχει διαφορετικά περιβάλλοντα, ικανά να ανταποκρίνονται σε διαφορετικές ψυχολογικές καταστάσεις που νιώθει ο κάθε ασθενής, όπως ένταση, τάση φυγής, ηρεμία, διάθεση για επικοινωνία με τρίτους. Ενδιαφέροντα σκληρά υλικά κατάλληλα συνδυασμένα μπορούν να προσδώσουν άλλη οντότητα στο χώρο και να τον μεταμορφώσουν σε χώρο συνάντησης και επικοινωνίας.
Είναι γενικά παραδεκτό ότι ο άνθρωπος αλλάζει ψυχοσύνθεση όταν περνά χρόνο στον κήπο.

Σκηνή ΓΔ ..Γιώργος Δεδούσης..

2010-07-28T12:25:00.000-07:00

Μια διαδρομή στη μνήμη ,στην προσωπική ιστορία

στην καθημερινή αόκνη προσπάθεια, στην πίστη

Ναι υπάρχουν τέτοιοι υπέροχοι Έλληνες.. άρα το σχέδιο Σωτηρία είναι εφικτό

2010-07-28T08:32:00.001-07:00

Ναι υπάρχουν τέτοιοι υπέροχοι Έλληνες.. άρα το σχέδιο Σωτηρία είναι εφικτό

Ας κοπάσουν οι αέναες γκρίνιες και οι δεισιδαιμονίες και ας σκύψουμε με προσοχή σε ότι θετικό γίνεται από ανθρώπους όμορφα πρόθυμους σε όλο τον κοινωνικό ιστό αυτής της χώρας
Είναι εκείνοι που φτιάχνουν τη διαφορά που χαμογελούν με άλλο τρόπο που φροντίζουν και νοιάζονται για τον διπλανό με ξεχωριστό συναίσθημα και αποτελεσματική ανθρωπιστική δράση.
Αυτοί οι άνθρωποι στέκονται σιωπηλά αλλά η δράση τους είναι εξαιρετικά ηχηρή και είναι εκείνοι που περιθάλπουν τις αξίες της ζωής

Ναι υπάρχουν καλές πρακτικές σε όλο τον κοινωνικό ιστό και εκεί που η ψυχή ζητωκραυγάζει με μοναδικό συναίσθημα ευφορίας είναι όταν συναντά αυτές τις υπέροχες πρακτικές στον χώρο της υγείας στον πιο ευαίσθητο κρίκο της ζωής

Κυριακή πρωί.. ακολουθούμε την κίτρινη γραμμή Στο τέλος της κίτρινης γραμμής το τελευταίο κτίριο στα αριστερά είναι οι οδηγίες του φύλακα Μόνο που δεν φανταζόμασταν τη μεγάλη διαδρομή που διαγράφει η κίτρινη γραμμή όταν ξεχωρίζει από την κόκκινη και την μπλε και ανεβαίνει μόνη της την ανηφόρα.
Στο δρόμο παράλληλα με τη διαδρομή μας με την κίτρινη γραμμή μια ακόμη ημέρα ξετυλίγεται στο νοσοκομείο Σωτηρία.. Λίγα μέτρα από την πολύβουη Μεσογείων που μεταφέρει χρόνια τώρα κάθε Κυριακή τους εκδρομείς στα Μεσόγεια .Το βλέμμα ελάχιστων στέκεται πια στο σήμα με τη μορφή της Σοφίας Σλημαν στην είσοδο του νοσοκομείου που είναι το πρώτο Ελληνικό Σανατόριο Επιστροφή στη κίτρινη γραμμή και στο πευκόδασος που μας οδηγεί το Σπηλιοπουλειο

Ο χώρος του Σωτηρία πέρα από νοσοκομείο είναι όπως είναι γνωστό συνυφασμενος με πολύ σημαντικές στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας Οι νέοι καλλιτέχνες πρέπει να χειριστούν και αυτό το ευαίσθητο ιστορικό υλικό και να σταλθούν με συνέπεια και σεβασμό στη μνήμη Το έπραξαν με τρόπο συγκινητικό
Η μνήμη έχει πάντα έναν τόπο σημειώνει ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος Αυτός ο τόπος είναι το εργαλείο για την ανάλυση της ανθρώπινης ψυχής Η μνήμη όντως κατοικείται μέσα στο χώρο
Μεγάλο επίτευγμα σεβασμού και δημιουργικής παρέμβασης των καλλιτεχνών που φαίνεται ότι διαποτιστηκαν από το μικρόβιο της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού που φαίνεται να κυλάει στις φλέβες των περισσοτέρων Σωτηριανων του πρώτου Λαϊκού σανατόριου
Λέει ο Κεητς ότι η φυματίωση είναι μια ασθένεια που αγαπάει ανθρώπους που γράφουν στίχους.. δεν ξέρω αγάπησε πρόσφατα και τον νεαρό αδελφό μου που γράφει μουσική….
Ο όρος Σωτηριανος δεν είναι απλά τοπωνύμιο είναι ένα φωτεινό όνομα που μπορεί να μας κάνει να ξαναδούμε κάποια πράγματα από την αρχή να θυμηθούμε την
αλληλεγγύη την ανθρωπιά που όχι μόνο συμβολικά αλλά και ουσιαστικά μπορούν να είναι τα μόνα στέρεα υλικά στο δικό μας σχέδιο Σωτηρίας
Να πάτε στην έκθεση να αφιερώσετε δυο τρεις ώρες όσες χρειαστούν Θα είναι βάλσαμο
Στο Φεστιβάλ της Κω θα παρουσιάσουμε ένα μικρό σποτακι για την έκθεση καθώς και μια συνέντευξη τύπου για να συμβάλλουμε όσο μπορούμε στην ενημέρωση γύρω από αυτή την υπεροχή πρωτοβουλία Ελπίζω εκεί όσοι είναι παρόντες να έχουν την ευκαιρία να συναρτήσουν τους υπέροχους Σωτηριανους
Και σχεδιάζουμε μια αναλυτική αποτύπωση της πρωτοβουλίας για προβολή στο επόμενο Φεστιβάλ Οφείλουμε όλοι να συμβάλλουμε ο καθένας με τον τρόπο του στην ευρύτερη διαδοση του σχέδιου Σωτηρία

Διάρκεια έκθεσης: Από Παρασκευή 18 Ιουνίου μέχρι την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010
Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη - Παρασκευή: 11:00 - 14:00 & 19:00 - 22:00 Σάββατο - Κυριακή: 11:00 - 14:00
Σωτηρία: Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών Μετρό Κατεχάκη
Διεύθυνση, Μεσογείων 152, πληροφορίες, τηλ,7751489-7472902-4

Η «τριανταφυλλιά» της Σοφίας Σλήμαν Το “όραμα της Σωτηρίας”

2010-07-27T13:05:00.000-07:00

Η «τριανταφυλλιά» της Σοφίας Σλήμαν (έτσι ονόμαζε το νοσοκομείο η ιδρύτρια του «Σωτηρία») όλο και μαραίνεται... Κι όμως, πολλοί ισχυρίζονται πως υπάρχουν λύσεις.Η Σοφία, χήρα του Ερρίκου Σλήμαν, όπως αναφέρεται σε άρθρο της εφημερίδας «Εμπρός», τον Απρίλιο του 1902, ηγήθηκε συλλόγου κυριών που στόχο είχε τη δημιουργία σανατορίου. Ζούσε στο Ιλίου Μέλαθρον, το οποίο αργότερα θα παρέδιδε στον φίλο της Ελευθέριο Βενιζέλο για να το χρησιμοποιήσει ως πολιτικό γραφείο του και διέθετε φήμη, κοινωνική δύναμη και πλούτο ενώ συνομιλούσε άμεσα με τους σημαίνοντες της εποχής. Ανάμεσά τους και με τον γιατρό Μενέλαο Σακοράφο με τον οποίο είχε επισκεφτεί το Πολιτικό Νοσοκομείο, νυν Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων και είχε δει με αποτροπιασμό τους τραυματίες του καταστροφικού πολέμου του 1897 να συμβιώνουν στους ίδιους θαλάμους με αρρώστους από φυματίωση.

Σε μια εποχή που η Αθήνα τέλειωνε στους Αμπελοκήπους, έπεισε την ηγεσία της Μονής Πετράκη να της παραχωρήσει έκταση 500 περίπου στρεμμάτων, στην περιοχή βόρεια από το Γουδί. Η πρόβλεψη ήταν για ένα σανατόριο και ένα χώρο περιπάτου για τους φυματικούς. Το 1903 μπήκε ο θεμέλιος λίθος σε σχέδιο του γραφείου των Αξελών και στις 6 Ιουνίου του 1905 η βασίλισσα Ολγα εγκαινίασε επισήμως το πρώτο λαϊκό «φθισιατρείο». Σ' αυτό το πρώτο κτίριο, του οποίου εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης από το ΥΠΠΟ και στο οποίο θα στεγάζεται το «Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής», η Σλήμαν, τότε, είχε αναλάβει και την υποχρέωση προς τη Μονή Πετράκη να νοσηλεύεται ποσοστό καλόγηρων. Η δυναμικότητά του δεν ξεπερνούσε τις 40-45 κλίνες, για τις οποίες έγιναν χορηγοί διάφοροι επιφανείς της εποχής. Το 1909, με το πρώτο κληροδότημα, του Κυριαζή, ανεγέρθηκε το «Κυριαζίδειο», με στόχο να μένουν σ' αυτό εύποροι φυματικοί που μπορούσαν να πληρώνουν μόνοι τους τη νοσηλεία τους. Το 1911 η δεύτερη δωρεά ήταν του Νικολάου Αμπετ, πλούσιου αιγυπτιώτη εμπόρου. Υψώθηκε το «Αμπέτειο», το αρχιτεκτονικό κόσμημα του συγκροτήματος σε σχέδια του αρχιτέκτονα Βαλλιάνου. Τον ίδιο χρόνο η Σλήμαν διοργάνωσε μεγάλο έρανο. Οι νέες των Αθηνών προσέφεραν ένα τριαντάφυλλο και δέχονταν δωρεές. Τα χρήματα μαζί με μια δωρεά της κόρης της Ανδρομάχης Μελά επέτρεψαν να χτιστεί το «Τριανταφυλλάκι», που ανήκει πλέον στο Γενικό Κρατικό.
Το σχέδιο «ΣΩΤΗΡΙΑ»
Ένα δάσος στην Αθήνα. Μια φυλακή σε ένα νοσοκομείο. Το μνημείο εκτελεσθέντων κοντά στο χώρο των αναρρωτηρίων. Ένας τόπος εγκλεισμού για τους ασθενείς της φυματίωσης. Ένας τόπος σημαδεμένος από μνήμες ασθένειας, πολέμων, εξουσίας, θανάτων, εξαθλίωσης και επιβίωσης. Μια έκθεση και ένα σχέδιο “Σωτηρία”.
Στο Νοσοκομείο “Σωτηρία” λειτουργεί μια έκθεση, μια εικαστική παρέμβαση, που έρχεται να αντιμετωπίσει την έννοια της συλλογικής μνήμης. Το κοινό της αποτελούν,όχι μόνο φιλότεχνοι, αλλά και ασθενείς καθώς και το προσωπικό του νοσοκομείου.
Το πρώτο ελληνικό σανατόριο
Σανατόριο, εκτελεστικό απόσπασμα, λαϊκό νοσοκομείο. Το Νοσοκομείο “Σωτηρία” αποτελεί ένα φορτισμένο ιστορικά χώρο. Από το πρώτο κτίριο του Σανατορίου το 1905, έως το μεγαλύτερο πνευμονολογικό κέντρο στην Ελλάδα, που είναι σήμερα, η ιστορία της “Σωτηρίας” επικοινωνεί με την ιστορία των Αθηνών. Από άσυλο για τους “Άθλιους των Αθηνών”, ύστερα Φυματιολογικό Κέντρο και τελικά Γενικό Νοσοκομείο.
Η φθίση, αθεράπευτη μέχρι την ανακάλυψη των αντιφυματικών φαρμάκων και ως αθεράπευτο κοινωνικό πρόβλημα δοκίμασε τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, εξέθεσε τις ανεπάρκειες της και περιέγραψε τις αθλιότητες της.Οι ασθενείς, άνδρες και γυναίκες, επώνυμοι ανώνυμοι, ποιητές και αγωνιστές φέρνουν μαζί τους την ατμόσφαιρα της κάθε εποχής.
Η Μαρία Πολυδούρη εισέρχεται τον Μάρτιο του 1928 στα 26 της χρόνια και συναντά τον Καρυωτάκη λίγο πριν πάρει το δρόμο για την Πρέβεζα και αυτοκτονήσει ένα μήνα μετά. Στα δύο χρόνια νοσηλείας της γράφει τις δύο ποιητικές της συλλογές “Οι τρίλιες που σβήνουν” και “Ηχώ στο Χάος”. Μόνιμη παρέα της ο νεότατος τότε Γιάννης Ρίτσος ο οποίος εισέρχεται στο νοσοκομείο ως φυματικός και βγαίνει κομμουνιστής.
Εκτός από την ποίηση το νοσοκομείο είναι ένα φυτώριο επαναστατικών ιδεών.
Ο διάσημος ελληνορουμάνος συγγραφέας Παναϊτ Ιστράτι, επιστήθιος φίλος του Kαζαντζάκη, καλεσμένος του Δημήτρη Γληνού, δίνει μια εμπρηστική διάλεξη στο τότε θέατρο “Αλάμπρα” και μαζί με ένα πλήθος έρχεται και ξεσηκώνει τους φυματικούς στη “Σωτηρία”. Κατάληξη μια μεγάλη διαδήλωση στην Πλατεία Kάνιγγος που οδηγεί σε επέμβαση της αστυνομίας, στην απέλαση του Ιστράτι και θα οδηγήσει σε δίκη του Γληνού και του Καζαντζάκη.
Το “όραμα της Σωτηρίας”
Στην Ελλάδα του 1900 οι υπολογισμοί ανέβαζαν σε πενήντα χιλιάδες τους νεκρούς από φθίση, σε μια εποχή που η χώρα δεν αριθμούσε περισσότερα από δύο εκατομμύρια ψυχές. Ο μύθος του καλλιτέχνη – φυματικού μπορεί να ήταν ισχυρός στην ευρωπαϊκή παράδοση, αλλά η πραγματικότητα ήταν ότι θύματα της ασθένειας υπήρξαν άτομα που ανήκαν περισσότερο στην εργατική τάξη.
Η Σοφία Σλήμαν μετά το θάνατο του συζύγου της το 1890 έστρεψε τα φιλανθρωπικά της ενδιαφέροντα στον αγώνα κατά της φθίσης. Ήταν η ημέρα που αντίκρισε φυματικούς στρατιώτες από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στοιβαγμένους στα υπόγεια του Νοσοκομείου Ελπίς. Τότε συνέλαβε το σχέδιο δημιουργίας ενός σανατορίου. Μαζί με έναν “όμιλο κυριών” αποτελούμενοι από κυρίες της αθηναϊκής κοινωνίας που προΐσταται η Σλήμαν αναλαμβάνουν την σύσταση εταιρείας με την επωνυμία “Σωτηρία”.
Μέχρι το 1902 η Σλήμαν και οι άλλες κυρίες της νεοσύστατης εταιρείας θα καταφέρουν να αποσπάσουν από την Ι.Μ. Πετράκη δωρεά οικοπέδου 600 στρεμμάτων. Οι οικοδομικές εργασίες αρχίζουν το 1903 και το 1905 εγκαινιάζεται από την βασίλισσα Όλγα το πρώτο κτίριο της “Σωτηρίας”, το πρώτο σανατόριο της χώρας, με 40 κλίνες προορισμένες για τη νοσηλεία απόρων φυματικών. Τα πρώτα χρόνια το φθισιατρείο, με ελάχιστους οικονομικούς πόρους, λειτουργεί περισσότερο σαν αστική καραντίνα παρά σαν θεραπευτήριο. Μέχρι το 1908 φυτεύονται 7500 πεύκα και ευκάλυπτοι. Παρά τη λειψυδρία η Σοφία Σλήμαν επιτυγχάνει τη μεταφορά νερού με στρατιωτικά βυτιοφόρα.
Μετά το 1910 η Σλήμαν, μη μπορώντας να βασιστεί στην κρατική επιχορήγηση, στρέφεται στους λαϊκούς εράνους, τους φιλανθρωπικούς χορούς και άλλες εκδηλώσεις για τη λειτουργία και συντήρηση του νοσοκομείου. Το μεγαλύτερο ποσό απέφερε ο λαϊκός έρανος του 1911 “το τριανταφυλλάκι”. Εκατοντάδες κυρίες και δεσποινίδες της αθηναϊκής κοινωνίας προσέφεραν από ένα τριαντάφυλλο σε όσους έδιναν χρήματα για τη “Σωτηρία” και με τα χρήματα αυτά κτίσθηκε την ίδια χρονιά ένα μικρό περίπτερο 30 κλινών, το “Τριανταφυλλάκι”. Από το 1919 τη διοίκηση του νοσοκομείου αναλαμβάνει το κράτος και στο 8μελες συμβούλιο προεδρεύει η Σοφία Σλήμαν μέχρι και τον θάνατό της το 1932.
Ο “ανθρώπινος στάβλος”
Τα χρόνια που ακολουθούν είναι χρόνια μαρασμού και εξαθλίωσης. Η άφιξη των προσφύγων και η παρατεινόμενη ανεπάρκεια της κρατικής μηχανής να αναλάβει την κοινωνική πρόνοια, μετατρέπουν τη “Σωτηρία” σε ένα συνονθύλευμα από άθλιες παράγκες και παραπήγματα. “Πεθαμενατζίδικο”, “κόλαση των ζωντανών”, “ανθρώπινος στάβλος” είναι μερικούς από τους χαρακτηρισμούς που το ακολουθούν. Τα ξύλινα παραπήγματα και κάποια πρόχειρα “ντέκερ” του στρατού με τσίγκινες σκεπές καλούνται να σκεπάσουν εκατοντάδες φυματικούς.
Ακόμη περισσότεροι μένουν στον υπαίθριο χώρο ή κατασκευάζουν δικές τους πρόχειρες καλύβες ή λαγούμια. Σε χώρους δύναμης 600 κλινών διαβούν 3000-4000 άρρωστοι με προβλεπόμενη θνησιμότητα 50%. Άστεγοι και μικροπωλητές ανακατεύονται με τους αρρώστους. Στους χώρους του φθισιατρείου ανθεί το εμπόριο ναρκωτικών και η πορνεία. Κανένας δεν γνωρίζει τον αριθμό των ασθενών. Θάνατοι δεν δηλώνονται για να πουλιέται η μερίδα του φαγητού τους. Οι φτωχοί θάβονται στις γωνίες των αλσυλλίων.
Μία χαρακτηριστική αφήγηση περιγράφει την κατάσταση: …” Στο ‘Αναψυκτήριο’ μία φορά πέθανε ένας, στη σκοτεινή παράμερη γωνίτσα, που χε διαλέξει για να κρύψει το δράμα της κατάντιας του και του πόνου του. Κι έμεινε πέντε ολάκερες μέρες νεκρός, χωρίς να τον δούνε, ως που βρώμισε και τον πρόδωσαν οι αναθυμιάσεις της αποσύνθεσης του άταφου κορμιού. (…) Χρόνια ολόκληρα γιατροί δεν πατούσαν να δουν τους αρρώστους.. Μόλις με τις εξεγέρσεις στάλθηκε μια γυναίκα που έκανε τη διανομή του φαγητού. Και η διανομή ήταν τόσο ελεεινή που μονάχη της χαρακτηρίζει το βαθμό της αθλιότητας που επικρατεί.(…) Την ώρα του φαγητού μέσα στο ‘Αναψυκτήριο’ και μέσα στους θαλάμους πλάι σε εκείνους που τρώνε αλλάζουν τους νεκρούς. Αυτό είναι το ‘Αναψυκτήριο’, ένας τόπος κόλασης ζωντανής, πλάι στ’ άλλα περίπτερα της “Σωτηρίας”.
Η Σωτηρία… της “Σωτηρίας” Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου αναθέτει στον γιατρό Μάνθο Μεταλληνό, γνώστη των υγειονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η Ελλάδα μετά την έλευση των προσφύγων, τη διοίκηση του νοσοκομείου. Ο Μεταλληνός κατορθώνει μέσα σε πέντε χρόνια να μετατρέψει τη “Σωτηρία” από ένα άθλιο παρηκμασμένο άσυλο σε ένα σύγχρονο Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος.
Διορίζεται το 1936 γενικός διευθυντής του νοσοκομείου και κατεδαφίζει όλα τα παραπήγματα και τις παράγκες. Ο χώρος περιφρουρείται και επιλέγονται για νοσηλεία μόνο οι πάσχοντες. Το κράτος χρηματοδοτεί την ανέγερση της “Χειρουργικής Κλινικής” και των άλλων κτιρίων. Γκρεμίζει τα παλιά κτίρια, τις παράγκες, ανοίγει καινούργιους δρόμους, δημιουργεί υπερσύγχρονα νέα μαγειρεία. Χτίζεται το “Μέγα Λαϊκό”, με το “μπαουχάουζ” αρχιτεκτονικό του ύφος, σχεδιασμένο από τον σπουδαίο αρχιτέκτονα Γιάννη Δεσποτόπουλο, το μοναδικό Έλληνα αρχιτέκτονα που φοίτησε στην περίφημη σχολή (Bauhaus). Η νέα “Σωτηρία” διαθέτει πλέον 1800 κλίνες. Ο Μεταλληνός εγκαθιστά μουσική στους θαλάμους και δημιουργεί περίτεχνους κήπους και καθιστά το νοσοκομείο ανοικτό στον κόσμο.
Φυτώριο επαναστατικών ιδεών
Στη διάρκεια του πολέμου και της γερμανικής κατοχής το νοσοκομείο αυξάνει τα κρεβάτια του σε 2000 και τις κλινικές του σε 15. Την περίοδο της Κατοχής “Η Σωτηρία” συνδέεται -για άλλη μια φορά- με την ιστορία του τόπου μέσα από εκτελέσεις αγωνιστών και αποδράσεις κρατουμένων. Στις φυλακές του νοσοκομείου, που πρόσφατα γκρεμίστηκαν, οι κρατούμενοι ήταν αριστεροί – φυματικοί.
Ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του νοσοκομείου η απόδραση των 56 κομμουνιστών Ακροναυπλιωτών, το 1943 που κρατούνταν ως φυματικοί, μια από τις σπουδαιότερες επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ. Τα τάγματα ασφαλείας συλλαμβάνουν αρρώστους, αλλά και μέλη του προσωπικού. Στα Δεκεμβριανά, σφαίρες σκοτώνουν αρρώστους.
Στους χώρους της “Σωτηρίας” εκτελούνται, διαπιστωμένα, 375 αγωνιστές και πατριώτες μεταξύ των οποίων εμβληματικές προσωπικότητες όπως ο Νίκος Μπελογιάννης.
Η έκθεση Το “σχέδιο Σωτηρία” είναι ένα πολύμορφο εικαστικό πείραμα. Η θεματική έκθεση περιλαμβάνει ζωγραφική- γλυπτική-video art και κατασκευές, οι οποίες θα παρουσιαστούν στους υπαίθριους χώρους του νοσοκομείου, στο αμφιθέατρο καθώς και σε ένα νεοκλασικό κτήριο του 1915, που έχει δοθεί γι’ αυτόν το σκοπό.
Η έκθεση οργανώνεται από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ), τη Διοίκηση του Νοσοκομείου, το Σύλλογο Εργαζομένων του Νοσοκομείου και το Σύλλογο Φίλων Περιθαλπομένων Νοσοκομείου “Η Σωτηρία”. Είναι από τις λίγες φορές που ένα εικαστικό γεγονός ανοίγεται με τόση μεγάλη ένταση στην κοινωνία και μάλιστα σε έναν ευαίσθητο χώρο όπως είναι αυτός ενός νοσοκομείου.
του Γ.Σεφεριάδη http://oinoxori.gr/?p=3110
Στα υπόγεια της «Σωτηρίας» βρέθηκαν όμως ξεχασμένα και ιατρικά μηχανήματα μοναδικά στα Βαλκάνια, «Εδώ υπάρχουν δέκα δεκαετίες που μας θυμίζουν ότι η πρόσφατη ιστορία μας δεν είναι μόνο πραξικοπήματα, σκάνδαλα και διαφθορά, αλλά είναι και φιλανθρωπία, πόνος, ελπίδα, λογοτεχνία, τέχνη, ιατρική κ.λπ., είναι η προσπάθεια της κοινωνίας να κρατηθεί χέρι, χέρι για να πάει παραπέρα», λέει η Φώτης Βλαστός, ως μέλος πια της επιτροπής του μουσείου. Και συμπληρώνει η Χριστίνα Στούρη, από την ίδια επιτροπή: «Δεν θέλουμε το μουσείο να είναι μια αποθήκη εκθεμάτων. Προσβλέπουμε σ' έναν ζωντανό οργανισμό στον οποίο τα εκθέματα θα λειτουργούν παραπεμπτικά. Θα είναι τα σύμβολα διαφόρων πτυχών της ιστορίας της "Σωτηρίας" και θα λειτουργούν μέσα σε ένα περιβάλλον στο οποίο θα γίνονται ομιλίες, προβολές, εκθέσεις κ.λπ.».

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑ Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο

2010-07-26T08:39:00.000-07:00

Η τέχνη μέσα στο νοσοκομείο αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα προγράμματα εφαρμογής των εικαστικών τεχνών σε δημόσιους χώρους. Ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό χώρο η τέχνη –με διαφόρους τρόπους- έχει εισέλθει στα νοσοκομεία. Όμως η έκθεση στο νοσοκομείο «Η ΣΩΤΗΡΙΑ» δεν είναι απλά μια εικαστική παρουσίαση στους ευαίσθητους χώρους ενός νοσοκομείου. Ο χώρος του νοσοκομείου Σωτηρία αποτελεί ένα φορτισμένο ιστορικά χώρο στον οποίο ξετυλίχθηκαν πολλές ιστορίες. Αποτελεί το πρώτο ελληνικό λαϊκό σανατόριο(1903) που δημιουργείται ως αποτέλεσμα της φιλανθρωπικής αντίληψης του 19ου αιώνα. Θα λειτουργήσει, για μισό αιώνα, ως ένας χώρος εγκλεισμού –ακούσιου ή εκούσιου- για τους ασθενείς της φυματίωσης. Υπήρξε, μια χαρακτηριστική περίπτωση ενός ετερότοπου, δηλαδή ένας χώρου στον οποίο η κοινωνία απομόνωνε κάποια ειδική κατηγορία ατόμων που βρισκόταν –κατ’ αυτή- σε μια κατάσταση κρίσης. Την περίοδο της κατοχής η Σωτηρία συνδέεται –για άλλη μια φορά- με την ιστορία του τόπου μέσα από τις εκτελέσεις αγωνιστών και αποδράσεις κρατουμένων. Ο χώρος αυτός είναι, ταυτόχρονα, μουσειακός αλλά και χώρος κοινωνικός που έχει κάποιο πρακτικό σκοπό ακόμα και σήμερα, αφού λειτουργεί ως ένα γενικό νοσοκομείο. Το κοινό αυτής της έκθεσης δεν είναι μόνο φιλότεχνοι αλλά και οι ίδιοι οι ασθενείς καθώς και το προσωπικό του νοσοκομείου. Το εικαστικό σχέδιο θα πραγματοποιηθεί το χρονικό διάστημα Ιουνίου-Οκτωβρίου 2010 στους χώρους του νοσοκομείου «Η Σωτηρία». Οργανώνεται από την Α.Σ.Κ.Τ, τη διοίκηση και τους συλλόγους εργαζομένων και περιθαλπόμενων της Σωτηρίας. Πρόκειται για μια θεματική έκθεση –με άξονες την ιστορία του νοσοκομείου- που περιλαμβάνει ζωγραφική- γλυπτική-video art και κατασκευές οι οποίες θα παρουσιαστούν στους υπαίθριους χώρους του νοσοκομείου, στο αμφιθέατρο καθώς και σε ένα νεοκλασικό κτήριο του 1915 που έχει δοθεί γι’αυτόν το σκοπό. Συνδιοργανωτής αυτού του σχεδίου είναι Α.Σ.Κ.Τ της οποίας συμμετέχουν πλήθος διδασκόντων αλλά και φοιτητών της ενώ στα πλαίσια του σχεδίου έχουν συγκροτηθεί ποικίλες ομάδες εργασίας από εικαστικούς. Στη –σχεδόν- τετράμηνη διάρκεια του γεγονότος θα υπάρξει ένα παράλληλο πρόγραμμα στα πλαίσια του οποίου θα πραγματοποιηθούν διάφορα συνέδρια για την αρχιτεκτονική σημασία του χώρου, εικαστικά events και μουσικές εκδηλώσεις. Είναι από τις λίγες φορές που ένα εικαστικό γεγονός ανοίγεται με τόση μεγάλη ένταση στην κοινωνία και μάλιστα σε έναν ευαίσθητο χώρο όπως είναι αυτός ενός νοσοκομείου.
Διάρκεια έκθεσης: Από Παρασκευή 18 Ιουνίου μέχρι την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010 Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη - Παρασκευή: 11:00 - 14:00 & 19:00 - 22:00 Σάββατο - Κυριακή: 11:00 - 14:00 Σωτηρία: Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών Διεύθυνση, Μεσογείων 152, πληροφορίες, τηλ,7751489-7472902-4
Συμμετέχουν οι
καλλιτέχνες Αγαθοπούλου Άρτεμις Αγοργιανίτη Αθηνά Αδάμης Μιχάλης Αητινίδης Γιάννης Αθανασίου Κατερίνα Αλεξανδρίδου Σοφία Αλιγιζάκη Μαριλένα Αναστασιάδου Ράνια Ανδρέου Κώστας. Αντωνόπουλος Άγγελος Αρβανίτης Zαχαρίας Αριστοτέλους Μαρία Αργυρού Μιχάλης Αυγητίδου Αγγελική Βαλαβανίδης Γιάννης Βαλσαμάκη Χρύσα Βαρβέρη Έρση Βικεντίου Τέλλος Βλασταράς Βασίλης Βλασταράς Φάνης Βλατή Πολυάννα Βούτος Χαράλαμπος Βρεττός Καίσαρας Γαβριήλ Παρασκευή Γαΐτης Γιάννης Γιαννακοπούλου Εύα Γκουτζιούλη Κατερίνα Γλύκα Μαρία Γούλα Ευαγγελία, Γρηγοριάδου Σοφία Δασκαλάκης-Λαιμός Εμμανουήλ Δημακοπούλου Τζίνα Δημοπούλου Κρήνη Δημοπούλου Δήμητρα Δημητρέας Βαγγέλης Δίγκα κλεοπάτρα Δουργουνάκη Χρύσα Ευαγγελίδου Όλγα Ευσταθιάδη Αναστασία Ευθυμίου Τζίμμης Hλίας Χρήστος Θεοδωρακάτου Μικαέλα Θεοφίλης Χρήστος Θεοδωρόπουλος Άγγελος Iglesias Barrios Noemi. Ιγγλέση Μάριον Ιωάννου Σταύρος Καββαδία Μαριάννα Κακλαμάνος αλέξανδρος Καλλέ Φωτεινή Καραθάνου μαρία Κατζουράκης Κυριάκος Κατσιβελάκης Βασίλης Καραμπελά Αθανασία Καρβούνη Βικτωρία Κάτκόβα Γιελένα Ανατολίεβνα Kόγκα Ανθούλα- Κελαϊδής Βασίλης Κεσσανλής Νίκος Κιουπκιολής Αλέξανδρος Kιουρτσόγλου Λευτέρης Κλιάφα - Σάκκουλα Πέγκυ Κονδύλη Μίνα Κονταρίνη Κατερίνα Κοτσώνη Ελσα Κουνέλης Γιάννης Κράλλης Άγγελος ΚροντήρηΑφροδίτη Κύρκου Ευδοκία Κωστής (Τριανταφύλλου) Λιουδάκης Βαγγέλης Λαλές Κώστας Λουκίδης Λουκάς Μάνθου Βερινία Mark Rilène Μήλιος Γιώργος Μιχαλακοπούλου Αντιγόνη Μπερούτσος Θανάσης Μπορουτζή Στέλλα Μπότσογλου Χρόνης Μπουρίτη Αιμιλία Μυλωνάκης Γιάννης Νεοφύτου Γιάννα Νησιρίου Δέσποινα Νικολαΐδης Ανδρέας Νικηφορακη Μαρια. Ξανθοπούλου Μυρτώ ομάδα Δημιουργικής Κίνησης Παπαζήση Κατερίνα Παπαγεωργίου Βασίλης Πασχαλίδου Κατερίνα Παπαδημητρίου Μαρία Πατερίμου Νότα Παπαϊωάννου Έφη Παπανικολάου Πειρουνίδου Κατερίνα Πέτροβα Μαργαρίτα Πλαχούρηs Απόστολος Πολίτη Δήμητρα Πολυχρονιάδης Ηλίας Πράσινος Μάριος Πρίφτη Ελένη Ρενιέρη Ευη Ρεντούμης Δημήτρης Σαραντοπούλου Αλέξια Σαρματζή Μαρίνα Σεβαστάκης Δημήτρης Σιάμκουρη Μάγδα, Σινιόρογλου Ιωάννης sitorengo andreas Σκαλκώτος Δημήτριος Σκανδάλη Δήμητρα Σουμή Ελένη Σπανού Χριστίνα Σπηλιώπουλος Μάριος Σταθά Αγγελική Σταθόπουλος Νίκος Στρατηγού Μαργαρίτα Τζελεπάκη Μαρία-Τερέζα Τηλιγάδης Κων/νος Τσαλαματά Βασιλική Τσακουμάκου Χριστίνα-Νίκη Τσεριώνης Γεώργιος Τσιαντζής Δημήτρης Χακίμ Ντόρις Χαραλαμπόπουλος,Σπύρος Κλείτορας Χαραλάμπους Πάνος Χαρονίτου Αριστέα Χατζηκωσταντής Νίκος Χατζησάββα Ερατώ Χειμωνίδης Στέλιος Christoforou John
Επιμέλεια: Παναγιώτης Σ.Παπαδόπουλος.

το σχεδιο συνεχιζεται..

2010-04-10T04:17:00.000-07:00

Η φιλη artist Katerina Dramitinou πηρε καποιες φωτο απο την ταινια και εφτιαξε τους πινακες της..υπεροχοι