
μια εποχή που η Αθήνα τέλειωνε στους Αμπελοκήπους,Η Σοφια Σλημαν έπεισε την ηγεσία της Μονής Πετράκη να της παραχωρήσει έκταση 500 περίπου στρεμμάτων, στην περιοχή βόρεια από το Γουδί. Η πρόβλεψη ήταν για ένα σανατόριο και ένα χώρο περιπάτου για τους φυματικούς. Το 1903 μπήκε ο θεμέλιος λίθος σε σχέδιο του γραφείου των Αξελών και στις 6 Ιουνίου του 1905 η βασίλισσα Ολγα εγκαινίασε επισήμως το πρώτο λαϊκό «φθισιατρείο». Σ' αυτό το πρώτο κτίριο, του οποίου εγκρίθηκε η μελέτη αποκατάστασης από το ΥΠΠΟ και στο οποίο θα στεγάζεται το «Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής», η Σλήμαν, τότε, είχε αναλάβει και την υποχρέωση προς τη Μονή Πετράκη να νοσηλεύεται ποσοστό καλόγηρων. Η δυναμικότητά του δεν ξεπερνούσε τις 40-45 κλίνες, για τις οποίες έγιναν χορηγοί διάφοροι επιφανείς της εποχής. Το 1909, με το πρώτο κληροδότημα, του Κυριαζή, ανεγέρθηκε το «Κυριαζίδειο», με στόχο να μένουν σ' αυτό εύποροι φυματικοί που μπορούσαν να πληρώνουν μόνοι τους τη νοσηλεία τους. Το 1911 η δεύτερη δωρεά ήταν του Νικολάου Αμπετ, πλούσιου αιγυπτιώτη εμπόρου. Υψώθηκε το «Αμπέτειο», το αρχιτεκτονικό κόσμημα του συγκροτήματος σε σχέδια του αρχιτέκτονα Βαλλιάνου. Τον ίδιο χρόνο η Σλήμαν διοργάνωσε μεγάλο έρανο. Οι νέες των Αθηνών προσέφεραν ένα τριαντάφυλλο και δέχονταν δωρεές. Τα χρήματα μαζί με μια δωρεά της κόρης της Ανδρομάχης Μελά επέτρεψαν να χτιστεί το «Τριανταφυλλάκι», που ανήκει πλέον στο Γενικό Κρατικό


............αυτες οι μερες λιγο δυσκολες για ολους καθως ξεριζωνονται ολα τα εργα..αλλα η γη ανθιζει ολογυρα τους οργιαστικο πρασινο σαν να θελει να τα κρατησει εκει
.jpg)
Σε αυτό το νοσοκομείο βρίσκεται η ιστορία της Ελλαδας .. Εδώ ήταν το μόνο νοσοκομείο με φυλακή αγημα χωροφυλακής έφερνε τους φυλακισμένους φθισικους.. Η μαγιά για το προσωπικό γινόταν από θεραπευμενους ασθενείς .. Που είχαν πάθει πλέον ανοσία... οποτε ζουσαν πολεον εδω.. εδώ σιτιζονταν .. Ο Ερυθρος Σταυρος έδινε βοήθεια σε τρόφιμα η μονη θεραπεία ήταν τότε η ΚΑΛΗ τροφή..
Μέσα είχαμε φαΐ και φυματίωση .. Έξω είχαμε πείνα.. Ορισμένοι νοσοκομοι έκαναν εμπόριο θανάτου .. Πέθαινε κάποιος και δεν τον κατέγραφαν ως νεκρό για να πουλάνε έξω τις μερίδες φαγητού του..
Η Σλημαν είχε φυτεψει εδώ 30.000 δέντρα ήταν φίλη του Βενιζελου και της έδινε βυτια του στρατού να ποτίσει..




















Μια προσωπική εμπειρία είναι πώς τελικά μπορεί ένα έργο τέχνης να συνομιλήσει με το χώρο που φιλοξενείται, πώς ο χώρος γίνεται μέρος της σκέψης και εν συνεχεία το έργο γίνεται μέρος του χώρου και πώς διαμορφώνει το ένα το άλλο.
Πέραν της ιστορίας και του νοήματος της έκθεσης, η διαδικασία και μόνο του στησίματός της αποτελεί για τους νέους καλλιτέχνες σημαντική εμπειρία.













